بررسی اثربخشی مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر بر تحمل ناکامی در زنان مطلقه شهر اصفهان

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر بر افزایش تحمل ناکامی در زنان مطلقه شهر اصفهان انجام شد. روش: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان مطلقه مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود. ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره (بازسازی فیشر و گروه کنترل) گمارده شدند. گروه آزمایش تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر قرار گرفت. داده ها با استفاده از پرسشنامه تحمل ناکامی هارینگتون (۲۰۰۵) جمع آوری و با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (ANCOVA) در نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که مداخله بازسازی فیشر (۰۰۱/۰P<، ۷/۱۸۹F=،۶۳۴/۰ η²=.) در مقایسه با گروه کنترل، به طور معناداری باعث افزایش تحمل ناکامی در زنان مطلقه شده است. نتایج آزمون تعقیبی برای مقایسه دو روش مداخله حاکی از آن بود که مداخله بازسازی فیشر در افزایش تحمل ناکامی اثربخشی زیادی داشت (۰۰۰/۰P<، ۱/۳۰=تفاوت میانگین). اندازه اثر کلی مداخلات نیز حاکی از تاثیرگذاری بالای آنها بود (۶۳۴/۰ η²=.). نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان می دهد که این رویکرد درمانی در بهبود تحمل ناکامی زنان مطلقه سودمند است؛ همچنین مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر با ارائه ساختاری مرحله ای و آموزش مهارت های حل مسئله، اثربخشی زیادی در افزایش تحمل ناکامی دارد. این نتایج با یافته های پژوهش های اخیر همسو بوده و می تواند در طراحی مداخلات هدفمند برای جمعیت زنان مطلقه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر ، تحمل ناکامی ، زنان مطلقه