چارچوب یکپارچه نقش هوش مصنوعی در یاددهی- یادگیری در ایران مرور نظام مند پژوهش های داخلی (۱۴۰۳-۱۴۰۰)

شتاب تحول دیجیتال موجب شده است هوش مصنوعی به یکی از محرک های اصلی بازآفرینی الگوهای یاددهی- یادگیری بدل شود. با وجود رشد سریع این فناوری در آموزش، جهانی رویکردهای مبتنی بر شواهد در ایران هنوز نیازمند دسته بندی و بازشناسی منسجم اند. این مقاله با مرور نظام مند ۲۰ پژوهش داخلی طی سال های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ چشم اندازی تحلیلی از کاربردهای واقعی و چالش های پنهان هوش مصنوعی در آموزش ایران ارائه می دهد. نتایج نشان می دهد که فناوری های یادگیری تطبیقی، چت بات های تعاملی، ربات های آموزشی و ابزارهای تحلیلی هوشمند بیشترین سهم را در بهبود انگیزش، یادگیری عمیق و شخصی سازی مسیر یادگیری داشته اند. در مقابل، موانعی همچون سواد فناورانه ناکافی معلمان، دغدغه های اخلاقی و شکاف دسترسی میان مدارس مانع بهره برداری کامل از این ظرفیت هاست. بر پایه یافته ها یک چارچوب یکپارچه پیشنهادی ارائه می شود که می تواند زمینه طراحی سیاست های آموزشی هوشمند و توسعه مدل های نوین تدریس را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یاددهی ، یادگیری ، یادگیری تطبیقی ، شخصی سازی آموزشی ، تحلیل یادگیری