تحلیل نقش رهبری تحول گرا در ارتقای نوآوری سازمانی شهرداری

این مقاله با هدف بررسی و تحلیل تاثیر سبک رهبری تحول گرا بر نوآوری سازمانی در سازمان های شهرداری تدوین شده است. در فضای پیچیده و پویا مدیریت شهری، شهرداری ها به عنوان بخشی از حکومت محلی با چالش های متعدد محیطی، ساختاری و فناوری مواجه اند؛ نوآوری سازمانی به عنوان یکی از راهبردهای پاسخ به این چالش ها مورد توجه است. از سوی دیگر، شیوه های رهبری، به ویژه رهبری تحول گرا، امکان ایجاد محیط نوآور را فراهم می سازد. در این راستا، پژوهش حاضر با استفاده از روش ترکیبی (مرور ادبیات و تحلیل نظری) ابتدا تعاریف، مفاهیم، چارچوب ها و متغیرهای کلیدی را استخراج می کند و سپس مدل مفهومی پیشنهاد می نماید که در آن رهبری تحول گرا از طریق سه مکانیزم توانمندسازی کارکنان، ایجاد چشم انداز مشترک و فرهنگ حمایتگر از نوآوری، بر نوآوری سازمانی شهرداری تاثیر می گذارد. با توجه به فقدان داده های دقیق ملی، برای نمونه ای کلی از شهرداری های کلان شهر ایران (با جمعیت حدود ۸ تا ۱۵ میلیون نفر) تخمین هایی ارائه شده است که نشان می دهد اگر فقط ۱۰ درصد از کارکنان شهرداری در فرایند نوآوری مشارکت کنند، می توانست نرخ نوآوری را تا حدود ۲۵ درصد افزایش داد. نتایج نشان می دهد که برای ارتقای نوآوری در شهرداری ها، لازم است رهبران تحول گرا بیش از پیش در سطح مدیریت ارشد و میانی فعال شوند و ضمن به کارگیری سازوکارهای ساختاری و فرهنگی، منابع آموزشی، فناوری و تشویقی را فراهم آورند. پیشنهاد می شود پژوهش های آینده با گردآوری داده های پیمایشی و آماری، رابطه علی بین رهبری تحول گرا و نوآوری را با روش های مدل سازی معادلات ساختاری بررسی کنند.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول گرا ، نوآوری سازمانی ، شهرداری ، توانمندسازی کارکنان ، فرهنگ نوآوری