بررسی مقایسه ای تغییرات کیفی پس از صید در برخی ماهیان پرورشی آب شیرین (کپور ماهیان)

هدف مطالعه حاضر ارزیابی تغییرات پس از صید شیمیایی، فیزیکی، میکروبی و (حسی) کپور معمولی و کپور علفخوار (آمور) طی نگهداری در یخ می باشد. برای این منظور مجموع ۶۰ عدد ماهی در دو تانک فایبرگلاس توزیع شده و به مدت هفت روز با شرایط آزمایش سازگار شدند. سپس کپور ماهیان به مدت ۷۲ ساعت در یخ نگهداری شده و شاخص های کیفی در ۰، ۶، ۱۲، ۲۴، ۴۸ و ۷۲ ساعت پس از نگهداری در یخ ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که میزان pH، تیوباربیتوریک اسید (TBA)، اسیدهای چرب آزاد (FFA)، بازهای نیتروژنی فرار (TVB-N)، باکتری های مزوفیل و سرمادوست بافت ماهیان طی دوره نگهداری در یخ افزایش یافت در حالی که ظرفیت نگهداری آب (WHC) کاهش یافت. بعد از ۷۲ ساعت نگهداری در یخ میزان باکتری های مزوفیل بافت ماهیان کپور معمولی و آمور به ترتیب به log CFU/g ۷.۸۹-۰.۰۷ و CFU/g ۷.۱۰/۲۲ افزایش یافت. بر اساس این نتایج مدت ماندگاری کپور ماهیان نگهداری شده در یخ کمتر از ۷۲ ساعت می باشد. همچنین ارزیابی حسی ماهیان تا ۴۸ ساعت بعد از نگهداری در یخ از امتیاز قابل قبولی برخوردار بود، بنابراین کپور ماهیان می توانند به مدت ۴۸ ساعت در یخ نگهداری شوند. تفاوت معنی داری در میزان FFA و باکتری های سرمادوست بین کپور ماهیان طی دوره نگهداری در یخ وجود نداشت. اما در ۷۲ ساعت بعد از نگهداری در یخ کپور معمولی به طور معنی داری TVB-N، TA، pH و باکتری های مزوفیل بالاتر و WHC پایین تری نسبت به آمور داشت. علاوه بر این آمور مقبولیت بالاتری را در مقایسه با کپور معمولی در ۷۲ ساعت بعد از نگهداری در یخ نشان داد. به طور کلی، مدت ماندگاری کپور ماهیان تا ۴۸ ساعت پس از نگهداری در یخ تعیین شد. بنابراین استفاده از یخ روش مناسبی برای نگهداری طولانی مدت کپور ماهیان نیست.

کلیدواژه ها:

کپور معمولی ، کپور علفخوار (آمور) ، نگهداری در یخ ، تغییرات پس از صید ، شاخص های کیفی