بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تاب آوری تحصیلی و فرسودگی تحصیلی دانش آموزان دختر

هدف از این پژوهش بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر تاب آوری تحصیلی و فرسودگی تحصیلی دانش آموزان دختر بود. این مطالعه به روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم در شهر تهران بود که از بین آن ها ۳۰ دانش آموز به طور تصادفی به دو گروه آزمایشی (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایشی به مدت ۸ جلسه تحت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند، در حالی که گروه گواه هیچ گونه درمانی دریافت نکردند. برای جمع آوری داده ها از دو پرسشنامه تاب آوری تحصیلی و فرسودگی تحصیلی استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری مناسب تحلیل شدند. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور معناداری باعث افزایش تاب آوری تحصیلی و کاهش فرسودگی تحصیلی در گروه آزمایشی شد. به طور خاص، دانش آموزان گروه آزمایشی پس از دریافت درمان، در مقایسه با گروه گواه، از نظر تاب آوری تحصیلی بهبود قابل توجهی نشان دادند و میزان فرسودگی تحصیلی آن ها کاهش یافت. این یافته ها حاکی از اثربخشی درمان ACT در بهبود تاب آوری و کاهش فرسودگی تحصیلی هستند. پژوهش حاضر نشان می دهد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد می تواند به عنوان یک روش موثر برای افزایش تاب آوری تحصیلی و کاهش فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان دختر مورد استفاده قرار گیرد. بر اساس نتایج این تحقیق، پیشنهاد می شود که از این درمان در مدارس به عنوان یک مداخله پیشگیرانه برای کاهش استرس و فرسودگی تحصیلی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، تاب آوری تحصیلی ، فرسودگی تحصیلی ، دانش آموزان دختر