پیش بینی ثبات تعاملات زناشویی بر اساس جهت گیری مذهبی و شفقت به خود با نقش میانجی سبک های عشق ورزی

هدف از پژوهش حاضر تدوین و بررسی برازش پیش بینی ثبات تعاملات زناشویی براساس جهت گیری مذهبی و شفقت به خود با نقش میانجی سبک های عشق ورزی بود. نوع تحقیق توصیفی- همبستگی از نوع معادلات ساختاری می باشد. جامعه مورد مطالعه در پژوهش حاضر شامل معلمان متاهل منطقه ۳ کرج در بهار سال ۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای ۳۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده ها در این پژوهش ۴ پرسشنامه ثبات تعاملات زناشویی گاتمن (۱۹۹۹)، جهت گیری مذهبی آلپورت و راس (۱۹۵۰)، شفقت به خود نف (۲۰۰۳) و سبک های عشق ورزی استرنبرگ (۱۹۸۶) بود. برای دستیابی به اهداف پژوهش، داده ها پس از گردآوری با استفاده از روش مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شد. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که همه ی فرضیه های تحقیق در مورد روابط بین متغیرهای پژوهش مورد تایید می باشد. داده های بدست آمده نشان داد که بین ثبات تعاملات زناشویی و جهت گیری مذهبی و شفقت به خود با نقش میانجی سبک های عشق ورزی رابطه معناداری وجود دارد. مبتنی بر یافته های پژوهش می توان گفت که در سطح معناداری ۰.۰۱ بین جهت گیری مذهبی درونی با ثبات تعاملات زناشویی رابطه مثبت و بین جهت گیری مذهبی بیرونی با ثبات تعاملات زناشویی رابطه منفی، بین شفقت به خود با ثبات تعاملات زناشویی رابطه مثبت و بین سبک های عشق ورزی با ثبات تعاملات زناشویی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد.

کلیدواژه ها:

ثبات تعاملات زناشویی ، جهت گیری مذهبی ، سبک های عشق ورزی ، شفقت به خود