مقایسه اثربخشی آموزش مثبت اندیشی و خود تنظیمی هیجانی بر سرمایه های روان شناختی مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش مثبت اندیشی و خود تنظیمی هیجانی بر سرمایه های روان شناختی مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم انجام شده است. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه و پیگیری دوماه بود. جامعه آماری شامل مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۶۰ مادر به صورت هدفمند انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و یک گروه گواه جایگزین شدند. برای جمع آوری داده ها در این پژوهش از پرسشنامه سرمایه های روان شناختی لوتانز و پیترسون (۲۰۱۰) استفاده شد. هر دو گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای، برنامه مداخله آموزشی مثبت اندیشی و خود تنظیمی هیجانی دریافت کردند. داده های پژوهش با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی، بررسی شد. نتایج تحلیل داده های این پژوهش نشان داد که آموزش مثبت اندیشی و خودتنظیمی هیجانی توانسته است سرمایه های روان شناختی مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم را افزایش دهد. (p<۰.۰۰۱) تاثیر هردو روش تا مرحله پی گیری دوماهه حفظ شد. همچنین آموزش خود تنظیمی هیجانی در مقایسه با آموزش مثبت اندیشی بر سرمایه های روان شناختی دارای اثر بخشی بیشتری بود (p<۰.۰۰۱). لذا اولویت استفاده از آموزش خود تنظیمی هیجانی در مقایسه با آموزش مثبت اندیشی برای افزایش سرمایه های روان شناختی در مادران کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم توسط درمانگران توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

سرمایه های روان شناختی ، خود تنظیمی هیجانی ، مثبت اندیشی ، اختلال طیف اوتیسم