اثربخشی رویکرد درمان شناختی- رفتاری بر تنظیم هیجان روابط بین فردی و تکانشگری در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی رویکرد درمان شناختی- رفتاری (CBT بر تنظیم هیجان، روابط بین فردی و تکانشگری در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی (BPD) بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی شهر قم که در نیمه اول سال ۱۴۰۴ در کمپ ترک اعتیاد کرامت قم مخصوص معتادان مرد متجاهر و دارای اختلال شخصیت نگهداری میشوند، بود که از میان آنان ۳۰ نفر به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تنظیم هیجان گروس و جان (۲۰۰۳) پرسشنامه مهارتهای بین فردی فترو و همکاران (۲۰۰۰) و پرسشنامه تکانشگری بارات (۱۹۹۵) بود. گروه آزمایش در دوازده جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان شناختی رفتاری- شرکت کردند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره و آزمون اثرات بین گروهی تحلیل شد. نتایج نشان داد که CBT به طور کلی بر بهبود تنظیم هیجان و روابط بین فردی اثر مثبت و معنادار داشت از سوی دیگر باعث کاهش تکانشگری در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی شد به طور کلی یافته ها حاکی از آن است که درمان شناختی - رفتاری میتواند در ارتقای تنظیم هیجان و بخشی از روابط بین فردی افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی موثر باشد و در کاهش تکانشگری نیز موثر واقع شود. بنابراین میتوان نتیجه گرفت درمان شناختی- رفتاری میتواند به عنوان مداخلهای موثر در بهبود کارکردهای هیجانی، رفتاری و ارتباطی افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی- رفتاری ، تنظیم هیجان ، روابط بین فردی ، تکانشگری ، اختلال شخصیت مرزی