رابطه بین سبک های دلبستگی با بخشش و صمیمیت زوجین دانشجویان متاهل شهر شیراز

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبکهای دلبستگی با بخشش وصمیمیت در میان دانشجویان متاهل شهر شیراز است. این مطالعه از نوع توصیفی_همبستگی و از نظر هدف کاربردی می باشد. جامعه آماری شامل کلیه زوجین متاهل دانشجو ساکن شیراز در سال ۱۴۰۴ بود، که از میان آن ها ۱۲۰ نفربه صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های دلبستگی هازن و شیور (۱۹۸۷)،پرسشنامه بخشش ری۲ و همکاران (۲۰۰۱)و پرسشنامه صمیمیت زوجین تامپسون و واکر۳(۱۹۸۳)می باشد. داده ها با استفاده از نرم افزار و روش های آماری توصیفی و استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) تحلیل شد. یافته ها نشان دادند که بین سبک های دلبستگی و بخشش زوجین رابطه وجود دارد. طوریکه هر چه سبک دلبستگی ایمن باشد بخشش بیشتر و هرچه سبک های دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا بخشش کمتر میباشد. همچنین بین سبک های دلبستگی و صمیمیت زوجین رابطه وجود دارد. طوریکه هرچه سبک دلبستگی ایمن باشد صمیمیت بیشتر و هرچه سبک های دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا،صمیمیت کمتر می باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، بخشش ، صمیمیت ، زوجین ، دانشجویان متاهل