گسترش مرزهای تاریخ زیباشناسی هنری در عرصه علوم شناختی

زیباشناسی یکی از مفاهیم کهن در حوزه هنر است که در دورانهای مختلف به تبیین روابط میان انسان و پدیده های طبیعی و دست ساز انسانی به لحاظ حسی پرداخته است. این نسبت در طول زمان با تغییر رویکردهای انسان با هستی تغییر یافته است و در هر برهه ای از نظری نو به آن پرداخته شده است. مفهوم زیبایی در دوران افلاطون و ارسطو سبقهای فلسفی داشته و پس از آن در دوران قرون وسطی وضعیتی الهیاتی به خود گرفته و پس از آن به عنوان مفهومی قائم به ذات خود در ساختار فلسفی دوران رنسانس و آغاز دوران مدرن، بازتعریف شده است. درک و دریافت زیبایی و چگونگی آن در ساختار وجودی انسان در دوران پسا مدرن و پدید آمدن شاخههای ترکیبی میان علوم و هنر وارد دوران دیگری گشته است که در عین نزدیک کردن فهم بشری به فرآیندهای عصبی و ذهنی به سوی مکانیزم های شناخت انسان نیز گام برداشته است. در این مقاله سعی بر آن است که گامهای ابتدایی در نسبت یابی میان زیباشناسی و علوم شناختی در گشودن فضاهای نو در هر دو حوزه، برداشته شود.

کلیدواژه ها:

زیباشناسی ، علوم شناختی ، برهم کنش