اثر بخشی روان درمانی وجودی بر شاخصهای تحمل پریشانی هیجانی در زنان دارای تعارضات زناشویی

پژوهش حاضر با هدف اثر بخشی روان درمانی وجودی بر شاخصهای تحمل پریشانی هیجانی در زنان دارای تعارضات زناشویی انجام شد. پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری ۳ ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی تمامی زنان دارای مشکلات زناشویی مراجعه کننده به مرکز خدمات مشاوره و روان درمانی پرهام شهر تهران در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود با روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به شیوه تصادفی سازی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و کنترل ۱۵ نفر جایگزین شدند گردآوری دادهها با چک لیست اطلاعات جمعیت شناختی پرسشنامه غربالگری تعارض زنلشویی براتی و ثنایی (۱۳۷۹) و پرسشنامه تحمل پریشانی هیجانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵ انجام شد. آزمودنیهای گروه آزمایش تحت ۸ جلسه روان درمانی وجودی قرار گرفتند. برای تحلیل علاوه بر روشهای آمار توصیفی تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر با کمک نرم افزار آماری spss نسخه ۲۶ انجام شد. نتایج نشان داد تحمل پریشانی هیجانی (۱۰/۷۵۷، ۶۵/۲۷۴ و ۰/۰۰۰=P) و هر یک از شاخصهای آن در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی دارای بهبود یافت و این تاثیرات مثبت در مرحله پیگیری پایدار ماند.

کلیدواژه ها:

روان درمانی وجودی تحمل پریشانی هیجانی ، تعارض زناشویی ، زنان