اثربخشی طرحواره درمانی بر خودابرازی در افراد دارای لکنت زبان ۱۸ تا ۳۵ سال شهر اصفهان

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی اثربخشی طرحواره درمانی بر خودابرازی در افراد دارای لکنت زبان ۱۸ تا ۳۵ سال شهر اصفهان بود. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون و با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد دارای لکنت زبان ۱۸ تا ۳۵ سال شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۰ نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند و برای گروه آزمایش جلسات طرحواره درمانی طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای به صورت حضوری انجام شد. پیش آزمون و پس آزمون برای هر دو گروه آزمایش و گواه به وسیله پرسشنامه خود ابرازی گمبریل و ریچی (۱۹۷۵) انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که طرحواره درمانی بر خودابرازی (β=۰.۴۶) در افراد دارای لکنت زبان ۱۸ تا ۳۵ سال شهر اصفهان موثر بود (P<۰.۰۵)؛ می توان نتیجه گرفت که طرحواره درمانی می تواند برای افزایش خودابرازی در اقشار آسیب پذیر جامعه از جمله افراد دارای لکنت زبان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، خودابرازی ، لکنت زبان