تاثیردرمان شناختی رفتاری بر افکار خودکشی و شفقت به خود دانشجویان

خودکشی در هر زمان و جامعه ممکن است اتفاق بیفتد که در سطوح مختلف خسارات جبران ناپذیری بر جای می گذارد، خودکشی یک فرایند چندمرحله ای است که با افکار خودکشی شروع شده و به خودکشی ختم می گردد. بهترین مرحله برای اقدام و درمان همان افکار خودکشی بوده تا از خودکشی جلوگیری کرد. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر درمان شناختی رفتاری بر افکار خودکشی و خودشفقت ورزی در دانشجویان انجام شد. این مطالعه از طرح های نیمه آزمایشی با پیش آزمون - پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. کلیه دانشجویان دانشگاه رازی کرمانشاه که در سال تحصیلی ۲۴۱-۳۰۴۱ مشغول به تحصیل بودند، جامعه ای آماری پژوهش حاضر را تشکیل دادند. از جامعه آماری پژوهش ۴۲ نفر که نمرات بالایی در افکار خودکشی و نمرات پایینی در خودشفقت ورزی کسب کردند، انتخاب و سپس در دو گروه ۲۱ نفره به صورت تصادفی اختصاص داده شدند. برای هر دو گروه پیش آزمون اجرا گردید، پرسشنامه های افکار خودکشی بک (۱۹۷۹) و خودشفقت ورزی نف و همکاران (۰۰۲۹) بعد از عمل آزمایش، بر روی هر دو گروه انجام شد. سپس درمان شناختی رفتاری طی ۸ ساعته به صورت هفتگی بر روی گروه آزمایش اجرا گردید. گروه کنترل در این پژوهش درمانی دریافت نکرد. در انتها داده های به دست آمده با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره تحلیل شدند. نتایج به دست آمده نشان داد که درمان شناختی رفتاری بر کاهش افکار خودکشی و افزایش خودشفقت ورزی دانشجویان موثر بوده است (P<۰.۰۱). با توجه به یافته های پژوهش، درمان شناختی رفتاری، شیوه ی موثری برای جلوگیری از خودکشی و بال بردن مولفه های خودشفقت ورزی در دانشجویان است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، افکار خودکشی ، خودشفقتورزی