پایش فاکتورهای پرآزاری قارچ Puccinia triticina، عامل زنگ قهوه ای گندم در ایران در سال های زراعی ۱۴۰۲-۱۴۰۰

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 260

فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_ARPP-13-3_008

تاریخ نمایه سازی: 21 اردیبهشت 1404

چکیده مقاله:

زنگ قهوه ای گندم با عاملPuccinia triticina ، به لحاظ وسعت پراکندگی و میزان خسارت در دنیا، مهم ترین بیماری گندم می باشد. این بیماری به دلیل تغییرات نژادی در قارچ عامل آن و ظاهر شدن نژادهای جدید، به یک چالش بزرگ برای دستیابی به مقاومت پایدار در گندم تبدیل شده است. برای بررسی چنین تغییرات احتمالی و شناسایی فاکتورهای پرآزاری در قارچ عامل بیماری، تحقیق حاضر از طریق کاشت خزانه های تله (Trap Nurseries) در ده منطقه از کشور شامل کرج، گرگان، ساری (قائم شهر)، کلاردشت، اردبیل، مغان، بروجرد، اهواز، دزفول و کرمانشاه اجرا گردید. در این تحقیق ۳۹ لاین افتراقی که اکثرا از لاین های تقریبا ایزوژنیک (Near Isogenic Lines = NILs) به دست آمده از رقم تاچر (Thatcher) بودند و هر کدام از لاین های ایزوژنیک حامل یک یا چند ژن مقاومت مشخص در برابر زنگ قهوه ای گندم می باشند، طی دو سال زراعی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ و ۱۴۰۲-۱۴۰۱ مورد بررسی قرار گرفتند. در مرحله باز شدن کامل برگ پرچم و پس از یکنواختی در ظهور بیماری برروی رقم حساس، از شدت و تیپ آلودگی رقم ها/لاین های آزمایشی یادداشت برداری گردید. نتایج به دست آمده نشان داد که در سال زراعی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ برروی ژن های Lr۱، Lr۲a، Lr۳ka، Lr۱۰، Lr۱۱، Lr۱۲، Lr۱۴b، Lr۱۷، Lr۱۸، Lr۱۹، Lr۲۰، Lr۲۱، Lr۲۲a، Lr۲۹، Lr۳۲، Lr۳۳، Lr۳۴ و Lr۳۷ و در سال زراعی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ برروی ژن های Lr۹، Lr۱۷، Lr۱۸، Lr۱۹، Lr۲۲a، Lr۲۹ و Lr۳۰ پرآزاری مشاهده نگردید. بنابراین و با توجه به عدم بروز پرآزاری روی ژن های Lr۱۷، Lr۱۸، Lr۱۹،Lr۲۲a  و Lr۲۹ طی دو سال زراعی مذکور، این ژن ها می توانند به عنوان ژن های موثر در برابر قارچ عامل بیماری در نظر گرفته شوند.

نویسندگان

سید طه دادرضائی

بخش تحقیقات غلات، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران.

علی عمرانی

بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اردبیل (مغان)، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مغان، ایران.

سید نصرت اله طباطبایی

بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران.

محمد دالوند

بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی صفی آباد دزفول، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، دزفول، ایران.

صفرعلی صفوی

بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اردبیل، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اردبیل، ایران.

محمدعلی دهقان

بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان گلستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، گرگان، ایران.

الهام الاحسنی

بخش تحقیقات غلات، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران.

سید محمود طبیب غفاری

بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی صفی آباد دزفول، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، دزفول، ایران.

علی ناظری

بخش تحقیقات غلات، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران.

فرنو ملک پور

بخش تحقیقات غلات، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران.

زهره حسن بیات

بخش تحقیقات غلات، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران.

حسین علی فلاحی

بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان مازندران، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ساری، ایران.

عزت اله نباتی

بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان لرستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، بروجرد، ایران.

داریوش صفایی

بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان کرمانشاه، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرمانشاه، ایران.