نقش میانجیتحمل ابهام در رابطه بین شفقت به خود با سرسختی روانشناختی در دانشجویان دختر

هدف اصلی این پژوهش بررسی نقش میانجی تحمل ابهام در رابطه بین شفقت به خود با سرسختی روانشناختی در دانشجویان دختر موسسه آموزش عالی خراسان بوده است. پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی و با روش تحلیل مسیر می باشد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل دانشجویان دختر مشغول به تحصیل در موسسه آموزش عالی خراسان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بوده است. حجم نمونه آماری ۱۶۵ نفر از این دانشجویان بوده که به شیوه نمونه گیری غیر تصادفی و در دسترس انتخاب شدند. ابزار های مورد استفاده در این پژوهش شامل مقیاس تحمل ابهام نوع دوم مک لین (۱۹۹۳)، مقیاس خودشفقت ورزی- فرم کوتاه ریس و همکاران (۲۰۱۱) و مقیاس سرسختی روانشناختی اهواز کیامرثی و همکاران ۱۳۷۷. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار های SPSS و AMOS استفاده گردید. یافته های پژوهش نشان داد اثر مستقیم بین شفقت به خود و تحمل ابهام، اثر مستقیم بین شفقت به خود و سرسختی روانشناختی و اثر مستقیم بین تحمل ابهام و سرسختی روانشناختی نیز مثبت و معنادار بوده است (P < ۰.۰۵) ولی اثر غیرمستقیم بین شفقت به خود و سرسختی روانشناختی با میانجی گری تحمل ابهام در مدل معنادار نشد، به عبارتی میتوان گفت مدل بدون اثر میانجی بود (P > ۰.۰۵).

کلیدواژه ها:

تحمل ابهام ، شفقت به خود ، سرسختی روانشناختی