اثربخشی درمان فراتشخیصی بر کاهش نشانه های اختلالات هیجانی در افراد دارای خودجرحی غیر خودکشی گرا (خالکوبی، تتو، پیرسینگ): مطالعه تک آزمودنی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان فراتشخیصی بر کاهش نشانه های اختلالات هیجانی در افراد دارای خودجرحی غیر خودکشی گرا انجام شد. روش پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا تک آزمودنی و شبه آزمایشی می باشد. جامعه آماری این پژوهش را خانم های دارای خودجرحی غیر خودکشی گرا مراجعه کننده به کلینیک های شهر مشهد در سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند که از بین آنها سه نفر بصورت غیر تصادفی در دسترس انتخاب شدند. آزمودنی ها به مدت ده جلسه تحت درمان با پروتکل فراتشخ یصی بارلو (۲۰۱۱). قرار گرفتند از آزمون های خود اظهاری رفتارهای آسیب رسان کلونسکی و گلن (۲۰۰۹) و بد تنظیمی هیجانی گراتز و رومر (۲۰۰۴) استفاده شد نتایج حاصل از تحلیل دیداری نمودار ها، روند بهبودی (IRD) برای هر سه آزمودنی ۱۰۰ درصد می باشد. همچنین مقدار (RCI) یا همان شاخص تغییر پایدار برای هر سه آزمودنی باالی ۹۶/۱ بود که به معنای معناداری نتایج در مرحله مداخله می باشد. لذا درمان فراتشخیصی توانسته بر کاهش نشانه های اختلالات هیجانی در افراد دارای خودجرحی غیر خودکشی گرا موثر باشد.

کلیدواژه ها:

درمان فراتشخیصی ، خودجرحی غیر خودکشی گرا ، بدتنظیمی هیجانی