بررسی ظرفیت های نثر، در ایجاد نگرش زیست بوم گرایانه

با وجود پیوندهایی که نثر با واقعیت دارد و هم سویی روساخت واقعیت با توسعه طلبی بی حد و حصر انسان، می توان در این شیوه نگارش نیز، به اثرگذاری و ایجاد نگرش زیست بوم گرایانه در مخاطبان امید داشت. در این پژوهش با روش تحلیلی توصیفی به بررسی گونه های نثر و ظرفیت و میزان اثرگذاری آن در ایجاد نگرش زیست بوم گرایانه می پردازیم. گذشته از نثر علمی که در چند دهه اخیر بار پژوهش های زیست بوم گرا و نیز بوم نقد را به دوش کشیده است، نثر ادبی، آن جا که به اصطلاح عموم، شاعرانه می شود، به مثابه آنیما در ضمیر ناخودآگاه نثر، کارکردی زیست بوم گرایانه می یابد. گرچه این سخن، اکوفمینیستی به نظر می رسد، اما واقعیت آن است که در روایت پردازی های موجود در نثر، حتی آن جا که سخن از اوستا و بندهش است، آن جا که سخنی در راستای زیست بوم گرایی است، شاعرانگی و گونه ای شبه آنیما در اثر مشاهده می شود؛ شبه آنیمایی که اوج آن در شخصیت پردازی ایزدبانوان در پیوند با زیست بوم، متبلور می گردد.

کلیدواژه ها:

گونه های نثر ، زیست بوم گرایی ، متون نثر اساطیری.