اثربخشی آموزش همدلی بر رفتارهای بزهکارانه و سازگاری اجتماعی دختران

پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی آموزش مهارتهای همدلی بر رفتار های بزهکارانه و سازگاری اجتماعی دختران دبیرستانی شهر تهران انجام شد. این پژوهش ازنظر هدف کاربردی و ازلحاظ شیوه اجرا و گردآوری دادهها، از نوع شبه آزمایشی با پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بوده است . جامعه آماری تمامی دانش آموزان دختران ۱۵ تا ۱۸ ساله شهر تهران در سال تحصیلی ۰۳-۱۴۰۲ هستند. حجم نمونه برابر ۳۰ نفر از دانش آموزان دختر انتخاب شد و ۱۵ نفر به گروه آزمایش و ۱۵ نفر به گروه کنترل به تصادف گمارده شدند. در این پژوهش از روش نمونه گیری در دسترس استفادهشده است . ابتدا از دو گروه دانش آموزان پیش آزمون به عمل آمد و سپس بر اساس پروتکل آموزشی مهارت همدلی وزیری و لطفی عظیمی (۱۳۹۰)، ۱۰ جلسه آموزش مهارت همدلی برای دانش آموزان گروه آزمایش اجرا شد و سپس از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. در این پژوهش ، برای گردآور ی دادهها، با توجه به ماهیت موضوع، از پرسشنامه جرم و خشونت کنراد و همکاران (۲۰۱۰) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل (۱۹۶۱) استفاده شد. دادههای پژوهش با استفاده از آزمون آماری تحلیل کوواریانس مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. نتایج این پژوهش نشان داد که آموزش مهارتهای همدلی باعث کاهش رفتارهای بزهکارانه و افزایش سازگاری اجتماعی دختران دبیرستانی شهر تهران می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارتهای همدلی ، رفتار بزهکارانه ، سازگاری اجتماعی ، دختران