مقایسه اثربخشی آموزش گروهی طرحواره درمانی و خانواده درمانی ساختاری بر کاهش تعارضات زناشویی زوجین فرهنگی شهر پارس اباد

هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش گروهی طرحواره درمانی و خانواده درمانی ساختاری بر کاهش تعارضات زناشویی زوجین است . روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون بود و جامعه آماری را زوجین فرهنگی شهرستان پارس آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ تشکیل می داد که تعداد آنها براساس آمار اخذ شده از آموزش و پرورش شهرستان پارساباد حدود ۲۰۰ زوج می باشد. براساس جدول نمونه برداری کرجسی تعداد ۱۲۷ زوج به روش تصادفی انتخاب و پرسشنامه تعارضات براتی و ثنایی در بین آنها توزیع شد و پس از پاسخ گویی به پرسشنامه ها، تعداد ۴۵ زوج را که بالاترین نمرات تعارضات را کسب کردند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ زوجی آزمایش (یک گروه آزمایش طرحواره درمانی و یک گروه ازمایش برای خانواده درمانی ساختاری ) و یک گروه ۱۵ زوجی کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش طرحواره درمانی در ۱۰ جلسه یک و نیم ساعته طرحواره درمانی کیللوگ و یانگ (۲۰۰۶) را و گروه آزمایش خانواده درمانی ساختاری پکیج آموزشی مینوچین (۲۰۱۳) را در ۹ جلسه آموزش دیدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها و آزمون فرضیه ها از روش آمار استنباطی چندمتغیره و تحلیل کوواریانس استفاده و داده ها با به کارگیری نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شد. نتایج نشان داد که میانگین نمرات تعارضات زناشویی در گروه های آزمایش در پس آزمون به طور معناداری کاهش داشته است و همچنین اثربخشی آموزش گروهی طرحواره درمانی و خانواده درمانی ساختاری بر کاهش تعارضات زناشویی زوجین دارای تفاوت معنی داری می باشد (۰۵/۰.(P< لذا آموزش طرحواره درمانی و خانواده درمانی ساختاری می تواند به زوجین در جهت شناسایی محرک ها، حل تعارض و بهبود زندگی زناشویی کمک کند.

کلیدواژه ها:

تعارضات زناشویی ، خانواده درمانی ساختاری ، طرحواره درمانی