احساس آرامش درونی در همگامی انسان با طبیعت در اسلام

انسان به عنوان عضو مهمی از جهان هستی باید همواره پیوند خود را با طبیعت حفظ نماید، هر آنچه در طبیعت موجوداست به نحوی می تواند نیازهای انسان را از هر دو جنبه، روحی وجسمی برطرف سازد. انسان با درک بیشتر از طبیعت می تواند بهآرامش برسد. هدف از نگارش این مقاله نخست تعریف آرامش بهلحاظ لغوی و از منظر قرآن بوده و سپس آشنایی بیشتر باطبیعت و هر آنچه می تواند این آرامش را در انسان تثبیت نماید،است. علاوه بر اینکه قرآن و احاد یث همواره انسان را به تامل وتفکر در طبیعت فراخوانده اند، طبیعت در آثار عرفا و شعرایبزرگی همچون مولانا الهام بخش بوده است. همچنین طبیعتبسان طبیبی است که نه تنها روح آدمی بلکه به واسطه بسیاری ازاجزای خویش ازجمله گیاهان و اثرات دارویی بسیار مفیدی کهدر آنها موجود است بهترین درمان بسیاری از بیماری هایجسمی نیز هست این مهم در آثار به جامانده از حکیم و پزشکبزرگ ایرانی ابوعلی سینا به بهترین نحو نمود یافته است.انسان نسخه کوچ کشده طبیعت و طبیعت نسخه بزرگ شدهانسان است و همگامی این دو نسخه یکسان با یکدیگر می تواندموجب آرامش جسمی، روحی و اجتماعی در انسان شود و اینمطلب به خوبی درآیات و روایات و احکام دین اسلام بروز و نمودپیداکرده است.

کلیدواژه ها:

آرامش ، طبیعت ، قرآن ، انسان ، روح و روان