پیش بینی سازگاری زناشویی بر اساس انتظار از ازدواج و تحمل پریشانی

هدف از پژوهش حاضر پیش بینی سازگاری زناشویی بر اساس انتظار از ازدواج و تحمل پریشانی است، جامعه عبارت است از زنان متاهل منطقه ۲ شهر تهران. حجم جامعه در این تحقیق نا محدود در نظر گرفته شد و حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان حجم ۳۸۴ نفر تعیین شد و پرسشنامه ها با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس توزیع و گردآوری شدند. در این تحقیق برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استاندارد سازگاری زناشویی اسپنیر (۱۹۷۹)، پرسشنامه انتظار از ازدواج جونز و نلسون (۱۹۹۷) و پرسشنامه پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) استفاده شد. پایایی پرسشنامه ها قبل از توزیع با روش آلفای کرونباخ محاسبه و تایید شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره در کنار آمار توصیفی استفاده شد. نتایج فرضیه اول نشان داد در سطح معنی داری ۹۵ درصد مولفه های انتظار از ازدواج شامل انتظارات واقع بینانه، انتظارات ایده آل گرایانه و انتظارات بد بینانه رابطه مثبتی با سازگاری زناشویی دارند. همچنین انتظارات واقع بینانه و انتظارات ایده آل گرایانه توانایی پیش بینی سازگاری زناشویی را دارد. نتایج فرضیه دوم نشان داد در سطح معنی داری ۹۲ درصد مولفه های تحمل پریشانی شامل جذب، تحمل، ارزیابی و تنظیم رابطه مثبتی با سازگاری زناشویی دارند. همچنین تحمل، ارزیابی و تنظیم توانایی پیش بینی سازگاری زناشویی را دارند.

کلیدواژه ها:

سازگاری زناشویی ، انتظار از ازدواج ، تحمل پریشانی