تکنولوژی واقعیت افزوده در یادگیری آموزشگاهی

با توسعه فناوری، مفاهیم نوینی در عرصه های دانش متولد می شوند. یکی از این مفاهیم "واقعیت افزوده" است. این واژه ممکن است در ذهن کاربران مفهوم "واقعیت مجازی" را تداعی کند، اما تکنولوژی واقعیت افزوده برخلاف نامش، با واقعیت مجازی تفاوت بسیاری دارد. واقعیت افزوده در زمینه های بسیار زیادی کاربرد دارد؛ ازجمله پزشکی، گردشگری، صنعت و ... اما پژوهش حاضر کاربرد این فناوری را در حیطه ی آموزشی بررسی می کند. با ظهور و توسعه گوشی های هوشمند، برنامه های واقعیت افزوده نیز گسترش بیشتری پیدا کرده اند. بسیاری از آن ها می توانند در آموزش به کار گرفته شوند و فرایند یادگیری را تسهیل کنند. برنامه های واقعیت افزوده همچنین می توانند تاثیر چشمگیری بر تجسم فضایی و استدلال های هندسی دانش آموزان داشته باشند تحقیق حاضر مقدمه ای بر مفهوم عمومی آموزش واقعیت افزوده با بررسی توانایی های آن در حوزه های مختلف با تمرکز بر آموزش می باشد. طرح این پژوهش کیفی است. روش پژوهش مروری و مطالب این پژوهش از برخی از مقالات و پایان نامه های منتشر شده در این زمینه به دست آمده است. واقعیت افزوده با صرف نظر از نقاط ضعفی که دارد بیش از هر چیزی، به دانش آموزان در جهت درک مطالب و بهتر اندیشیدن آن ها کمک می کند و این در حالی است که نیاز کنونی جوامع وجود ذهنی خلاق و کارا جهت ابداع مسائل جدید می باشد. ازاین رو امروزه هدف از به کارگیری تکنولوژی واقعیت افزوده پرورش فرزندانی طراح و خلاق می باشد. لذا درجهت نیل به این هدف از یک شیوه آموزشی به نام آموزش مبتنی بر طراحی استفاده می گردد که بر این عقیده است که درک دانش آموزان از مفاهیم درسی زمانی کامل می شود که آن ها اجسام واقعی را طراحی کرده تجربه کنند و بسازند.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، یادگیری