بررسی تاثیر درمان فعال سازی رفتاری بر خودمراقبتی و مهار درد در زنان مبتلا به دیابت

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان فعال سازی رفتاری بر خودمراقبتی و مهار درد در زنان مبتلا به دیابت بود. جامعه آماری این پژوهش شامل همه زنان مبتلا به دیابت مراجعه کننده به بیمارستان های قائم و امام رضای مشهد بودند. از میان جامعه آماری با استفاده از روش هدفمند و بر اساس نمره مقیاس خلاصه فعالیت های خود مراقبتی دیابت (توبرت و همکاران، ۲۰۰۰) و پرسشنامه مهار درد مک گیل (۱۹۸۷) در پیش تست، ۳۰ نفر که دارای ملاک های ورود و خروج بودند. نمونه آماری پژوهش را تشکیل می دادند. این ۳۰ نفر به طور کاملا تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند که گروه آزمایش درمان فعال سازی رفتاری را دریافت کردند و گروه کنترل هیچ مداخله ای برای درمان دیابت دریافت نکردند. همچنین برای تجزیه وتحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس و برای تسریع در نتایج حاصله از نرم افزار استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که درمان فعال سازی رفتاری به طور معناداری باعث افزایش خودمراقبتی و مهار درد در زنان مبتلا به دیابت می شود؛ بنابراین این پژوهش از تاثیر به سزای درمان فعال سازی رفتاری بر بهبود مشکلات روانشناختی بیماران دیابتی خبر داد.

کلیدواژه ها:

درمان فعال سازی رفتاری ، خودمراقبتی ، مهار درد ، دیابت