مقایسه اثر بخشی درمان شناختی- رفتاری و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اجتناب تجربه ای بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی

اختلال دوقطبی پیامدهای زیانباری به بار می آورد و اغلب باعث بروز مشکلات اجتماعی، عاطفی و روانی برای فرد و اطرافیان وی میشود. بااین حال، درمانهایی وجود دارند که به بسیاری از بیماران مبتلا به این اختلال کمک میکنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسه اثربخشی درمان شناختی- رفتاری و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اجتناب تجربه ای بیماران اختلال دو قطبی بود. در این پژوهش شبه آزمایشی، که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس به صورت پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت، ۳۶ نفر از مراجعه کنندگان به بیمارستانهای اعصاب و روان، که بر اساس ملاکهای راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، تشخیص اختلال دو قطبی دریافت میکردند به طور تصادفی به سه گروه ۱۲ نفری تقسیم شدند. گروه اول تحت ۱۰ جلسه درمان شناختی-رفتاری و گروه دوم تحت ۱۲ جلسه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفته و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند و در لیست انتظار قرار گرفتند. داده ها از طریق پرسشنامه پذیرش و عمل جمع آوری گردید. برای تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها نشان داد درمان شناختی-رفتاری و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در گروه های آزمایش باعث کاهش اجتناب تجربه ای شده است. درحالیکه در گروه کنترل چنین تغییری مشاهد نشد. همچنین بین درمان شناختی رفتاری و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در کاهش اجتناب تجربه ای، اختلاف معناداری مشاهد نشد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، درمان شناختی رفتاری ، دوقطبی ، اجتناب تجربه ای