ارائه مدل توانمندسازی فرماندهان و مدیران آموزشی نیروی انتظامی

زمینه و هدف: با توجه به نقش انکارناپذیر مدیران و فرماندهان آموزشی نیروی انتظامی در ارتقاء و توسعه نیروی انسانی این نیرو، توانمندسازی آنان با نگاهی علمی و نظام­مند اهمیت مضاعف پیدا می­کند. بدین منظور پژوهش حاضر با نگرش سیستمی و جامع به دنبال دستیابی به یک مدل فراگیر در زمینه توانمندسازی فرماندهان و مدیران آموزشی نیروی انتظامی است. روش شناسی: پژوهش حاضر، اکتشافی و تفسیری و دارای رویکرد استقرایی است که تلفیقی از روش های کیفی و کمی در آن استفاده شد. جامعه آماری پژوهش را فرماندهان و مدیران آموزشی نیروی انتظامی تشکیل داده اند. نمونه گیری در هر دو بخش کیفی و کمی با استفاده از روش نمونه گیری قضاوتی و هدفمند صورت گرفت که در مرحله کیفی ۱۴ نفر و در مرحله کمی برای آزمون دوجمله­ای ۴۰ نفر و برای مدلسازی ساختاری تفسیری ۱۰ نفر انتخاب شدند. پس از شناسایی عوامل از ادبیات و نهایی سازی آنها از طریق مصاحبه با خبرگان، فهرست نهایی عوامل از طریق داده­های پرسشنامه­ای و آزمون دوجمله­ای مشخص شد. در نهایت به منظور تحلیل تعاملات بین عوامل، از تکنیک مدل سازی ساختاری تفسیری و تحلیل میک مک استفاده شد. یافته ها: تعداد ۱۵ عامل به عنوان عوامل اصلی موثر بر توانمندسازی فرماندهان و مدیران آموزشی نیروی انتظامی شناسایی شدند که پس از تحلیل مدل سازی ساختاری تفسیری، تعاملات عوامل در شش دسته به دست آمدند و در نهایت با تحلیل میک ­مک عوامل به چهار دسته خودمختار، وابسته، پیوندی و مستقل تقسیم شدند. نتایج: براساس یافته های پژوهش، تمرکز بر عواملی که تاثیرگذاری بالایی بر سایر عوامل دارند می­تواند تاثیر مضاعفی بر ارتقای توانمندی فرماندهان و مدیران آموزشی نیروی انتظامی داشته باشد. در این بین در دسترس قرار دادن منابع کافی و استفاده از نظام پاداش­دهی مبتنی بر عملکرد و سازوکارهای انگیزشی، تاثیر بالایی بر ارتقای توانمندی دارد که در تصمیم­گیری های مدیریتی و بکارگیری سیاست­های سازمانی باید مدنظر قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی ، مدل توانمندسازی ، فرماندهان و مدیران آموزشی ، عوامل توانمندساز نیروی انسانی ، توسعه نیروی انسانی