رابطه روان رنجورخویی و برونگرایی با پیامدهای شناختی و رفتاری کرونا: نقش واسطه ای ادراک خطر

زمینه مساله: کرونا (کووید- ۱۹) یک بیماری همه گیر با شیوع بالا هست که تمامی کشورهای جهان را تحتتاثیر قرار داده و پیامدهای جسمانی و روانی آن موجب ترس و وحشت عموم مردم گردیده است.هدف اصلی: پژوهش حاضر با هدف مطالعه نقش میانجی ادراک خطر در رابطه ویژگی های شخصیتیروان رنجورخویی و برونگرایی با پیامدهای شناختی و رفتاری کرونا انجام شد.روش: روش مطالعه حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمام افرادی بود کهدر سال ۹۹-۹۸ در ایران با مساله ویروس کرونا درگیر بوده اند که از میان آن ها ۶۴۹ نفر به صورت در دسترس وداوطلبانه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های پیامدهای شناختی و رفتاری کرونا (محققساخته)، خرده مقیاس های روان رنجورخویی و برونگرایی از پرسشنامه پنج عامل شخصیت (IPIP) و مقیاس ادراکریسک بنتین استفاده گردید.یافته ها: نتایج تحلیل آماری نشان داد که ویژگی های شخصیتی روان رنجورخویی و برونگرایی هم به طور مستقیمو هم با میانجی گری ادراک خطر بر پیامدهای شناختی و رفتاری کرونا تاثیر می گذارند.نتیجه گیری ها: بنابراین به نظر می رسد پیامدهای شناختی و رفتاری کرونا تحات تاثیر عوامل روانشناختیمختلف قرار دارد که شایسته است در برنامه های مدیریت بهداشتی کلان این بیماری همه گیر مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ویروس کرونا ، برونگرایی ، روان رنجورخویی ، ادراک خطر