بررسی استفاده از پناهگاه مصنوعی در حمایت از جمعیت بالتوری ها در زراعت یونجه در منطقه ورامین

بالتوری ها از جمله شناخته شده ترین گروه حشرات شکارگر هستند که در هر کشت بومی اعم از زراعی و طبیعی یافت میشوند و به دلیل رفتار چند خوارگی، نقش کلیدی در کاهش جمعیت های حشرات و ایجاد تعادل در کشت بوم های زارعی دارند. عوامل مختلفی در حفظ و حمایت جمعیت این شکارگر نقش دارند که از آن جمله میتوان به ایجاد پناهگاه در حاشیه مزارع برای جلوگیری از مهاجرت آنها به نقاط دور دست و یا کاهش تلفات در فصول نامساعد سال اشاره کرد. در این تحقیق دو مزرعه یونجه به وسعت تقریبی یک هکتار با فاصله تخمینی حدود ‮‭500-600‬ متر از یکدیگر انتخاب گردید. 9 دستگاه قفس چوبی به عنوان پناهگاه در ابعاد ‮‭60‬ا ‮‭40‬ا ‮‭60‬ سانتیمتر تهیه و در حاشیه مزرعه و در ارتفاع ،‮‭100 50‬ و ‮‭150‬ سانتیمتری نصب شد. قبل از شروع فصل زراعی بعد و در زمان دیاپوز، حشرات شمارش و ثبت شدند. بر اساس مواد و روش های پیش بینی شده و در طول مدت اجرای طرح مطابق با جدول زمانی، نقش پناهگاه در حفظ حشرات کامل بالتوری سبز مورد بررسی قرار گرفت و اطلاعات به دست آمده از مزرعه با روش آماری ‭T-test ‬مورد ارزیابی و تجزیه و تحلیل قرار گرفت. قفس های نصب شده در ارتفاع ‮‭100‬ و ‮‭150‬ سانتیمتر از سطح زمین، به ترتیب ‮‭57/33‬ و ‮‭33/33‬ در صد بالتوری اختلاف معنی داری با قفس نصب شده در ارتفاع ‮‭50‬ سانتیمتری از زمین با ‮‭26/66‬ درصد بالتوری، داشتند. نتایج نشان داد که استفاده از پناهگاه در حاشیه مزارع میتواند روش مناسبی برای حفظ و حمایت از این حشرات مفید باشد و به دلیل قابلیت دسترسی به این حشرات در پناهگاه ها میتوان از آنها در فصول نامساعد سال در کشت های گلخانه ای برای مهار آفات محصولات کشاورزی استفاده کرد. در این بررسی همه گونه های بالتوری جمع آوری شده مربوط به گونه ‭Chrysoperla carnea ‬بوده اند. 2- واژه های کلیدی: بالتوری، یونجه، ورامین، پناهگاه، حفاظت و حمایت