تاثیر پروبیوتیکها بر جمعیت میکروارگانیسمهای حاصل از خوراک دام

نشخوار کنندگان نقش مهمی در تامین گوشت شیر و سایر فراورده های دامی ایفا می کنند و به واسطه توانایی ویژه در هضم الیاف گیاهی از طریق فعالیت میکروفلور شکمبه، قادر به استفاده بهینه از منابع خوراکی غیر قابل مصرف برای انسان هستند. شکمبه به عنوان بزرگترین بخش معده نشخوار کنندگان، محیطی پیچیده برای تخمیر میکروبی مواد خوراکی است که کیفیت و ترکیب جیره نقش تعیین کننده ای در سلامت، بهره وری و کارایی هضمی آن دارد. بهبود کارایی شکمبه می تواند علاوه بر افزایش رشد دام به کاهش هدررفت انرژی مانند انتشار متان و ارتقای بهره وری غذایی منجر شود. با توجه به محدودیت های استفاده از آنتی بیوتیک ها در صنعت دامپروری، پژوهش ها بر افزودنی های ایمن خوراکی از جمله پروبیوتیک ها، پری بیوتیک ها، سین بیوتیک ها و ترکیبات گیاهی متمرکز شده اند. پروبیوتیک ها به بررسی نقش میکروارگانیسم های شکمبه در تغذیه نشخوارکنندگان می پردازند. در واقع پروبیوتیک ها برخلاف آنتی بیوتیک ها باعث تحریک رشد میکروارگانیسم های مفید شده و به بهبود فرایند هضم و جذب مواد مغذی در نشخوارکنندگان کمک می کنند. جمعیت پیچیده ای از میکروارگانیسم های بی هوازی شامل باکتری ها، قارچ ها و پروتوزواها در شکمبه وجود دارند که مسئول هضم و تخمیر اجزای جیره غذایی در نشخوارکنندگان هستند. پروبیوتیک ها در نشخوارکنندگان می توانند با افزایش فعالیت میکروبی شکمبه، به بهبود بهره وری غذایی، سلامت گوارشی و افزایش تولیدات دامی کمک کنند. در این مقاله تلاش شده است اهمیت شناخت پروبیوتیک ها و تاثیرات آن بر خوراک دام ها مورد بررسی قرار گیرد و اطلاعات علمی لازم در این زمینه در اختیار پژوهشگران و علاقه مندان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

پروبیوتیکها ، خوراک دام ، باکتری ها ، شکمبه