بررسی و مقایسه آماده سازی کامل بسترکاشت در پاییز و بهار و اثرات آنها بر عملکرد کمی و کیفی چغندرقند

به منظور بررسی تاثیر روش های مختلف آماده سازی بستر کاشت بر خصوصیات فیزیکی خاک و عملکرد کمی و کیفی ریشه و همچنین برخی خصوصیات مرفولوژیکی ریشه چغندرقند این تحقیق در ایستگاه تحقیقاتی مهندس مطهری موسسه تحقیقات چغندرقند کرج با بافت خاک نسبتا سنگین (رسی) و ایستگاه اکباتان مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی همدان با بافت خاک نسبتا متوسط (لومی) به مدت دو سال اجرا شد. آزمایش در هر منطقه شامل 7 تیمار آماده سازی زمین در 4 تکرار بود.در زمان برداشت، تعداد و وزن ریشه، طول طوقه و ریشه ذخیره ای و ارتفاع آن از سطح خاک تعیین شد. با تهیه خمیر از ریشه به صورت نمونه از هرکرت خصوصیات کیفی آن نظیر درصد قند و ناخالصی ها در آزمایشگاه تعیین شد. نتایج نشان داد که تیمارهای مختلف آماده سازی بستر کاشت از نظر وزن مخصوص ظاهری خاک و شاخص مخروطی خاک با یک دیگر تفاوت معنی داری نشان ندادند. مقدار وزن مخصوص ظاهری خاک طی فصل رشد روند افزایش نشان داد. مقدار این افزایش از اواسط مرداد به بعد چشمگیر بود و در مرحله نزدیک به برداشت در حداکثر مقدار خود بود. همچنین با افزایش عمق از 0 تا ‮‭60‬ سانتی متری خاک، مقدار وزن مخصوص ظاهری خاک افزایش یافت. در مراحل مختلف رشد با افزایش عمق شاخص مخروط خاک با روندهای متفاوت افزایش یافته و مقادیر آن از اواسط فصل رشد روند تند تری نسبت به اوایل فصل رشد داشت. در تیمارهای مختلف آماده سازی بستر کاشت صفات عملکرد ریشه و تعداد ریشه در هکتار، درصد قند ناخالص و خالص، مقادیر ناخالصی های سدیم، پتاسیم و نیتروژن آمینه و ضریب استحصال درصد قند خالص تفاوت معنی داری نداشت. اما از نظر ضریب قلیاییت و عملکرد قند سفید تفاوت معنی داری بین تیمارهای آزمایش مشاهده شد. بالاترین عملکرد قند سفید در تیمارعملیات پاییزه شخم عمیق، دیسک، لولر و کولتیواتور پنجه غازی و عملیات بهاره دیسک و در آوردن ردیف های کاشت با پشته ساز با میزان ‮‭10/23‬ تن در هکتار مشاهده شد. بنا براین می توان این تیمار را به دلیل بالاتر بودن عملکرد قند به عنوان تیمار برتر معرفی نمود. اما تیمار آماده سازی کامل بستر کاشت بعد از این تیمار را می توان بعنوان تیمار برتر معرفی کرد. در این روش امکان کشت زود هنگام چغندرقند فراهم می باشد.