تاثیر شوری آب آبیاری و سطوح نیتروژن بر رشد، ترکیب معدنی و شاخص های تحمل به شوری در پرتقال رقم والنسیا

از آنجا که تاثیر کاربرد مقادیر نیتروژن فراتر از حدود بهینه بر کاهش اثرات سو شوری در مرکبات مورد مطالعه قرار نگرفته است، این آزمایش در درجات مختلف شوری آب آبیاری و سطوح نیتروژن مصرفی و به منظور بررسی اثر تغذیه نیتروژن بر رشد، تعدیل تنش شوری و ترکیب شیمیایی پرتقال رقم والنسیا انجام شد. آزمایش به شکل فاکتوریل، در قالب طرح کاملا تصادفی و با سه تکرار بود. فاکتورها شامل چهار سطح شوری آب آبیاری (شاهد، 0/،‮‭4/0 2‬ و‮‭6/0‬ دسی زیمنس بر متر) و پنج سطح نیتروژن (،‮‭50‬ ،‮‭80‬ ،‮‭160 120‬ و ‮‭200‬ میلی گرم نیتروژن در کیلوگرم خاک به شکل سولفات آمونیوم) بود. نتایج نشان داد که وزن برگ و ریشه، کلروفیل برگ، با افزایش شوری آب آبیاری کاهش معنی داری را نشان دادند. با افزایش سطوح شوری آب آبیاری غلظت یون های سدیم و کلر در برگ و ریشه گیاه تا حد سمیت افزایش یافت که به نوبه خود کاهش معنی دار کلروفیل برگ و وزن ماده تر و خشک برگ و ریشه را بدنبال داشت. در حالی که نیتروژن تاثیر محسوسی بر غلظت سدیم برگ نداشت، اما کاربرد این عنصر سبب کاهش غلظت کلر در برگ شد. شوری آب آبیاری غلظت نیتروژن، فسفر، پتاسیم و عناصر کم مصرف را در گیاه کاهش داد و در پاره ای از موارد به کمتر از حدود بهینه رساند. نیتروژن سبب بهبود تاثیر شوری بر کاهش غلظت عناصر ضروری مورد نیاز گیاه شد و غلظت این عناصر را در بافت گیاهی افزایش داد. نتایج این آزمایش بیان می کند که در شرایط شور می بایست به تغذیه نیتروژن توجه بیشتری کرد زیرا نیاز گیاه به این عنصر بیشتر از شرایط غیر شور است. هم چنین می توان از مقادیر نیتروژن بالاتر از حدود بهینه برای کاهش اثرات سو شوری استفاده کرد. واژه های کلیدی: شوری، نیتروژن، پرتقال