نقش روش های استقرار پوشش گیاهی سازگار در حفاظت رودخانه دیناچال

در پیچ و خم رودخانه ها بخصوص در مقاطعی که دیواره رودخانه از شن و ماسه و یا از مواد غیرچسبنده تشکیل شده است، کش ش بین ذرات عناصر سازنده کم بوده و براحتی در معرض فرسایش قرار می گیرد. فرسایش کناره ای به لحاظ اینکه سطح زیادی از اراضی را در بر نمی گیرد از نظر بسیاری از مردم پنهان می ماند و خاک فرسایش یافته برای همیشه از دسترس خارج و گسترش آن سبب تخریب پل، جاده، تاسیسات مسکونی و اداری می شود. بکارگیری گیاهان به همراه عملیات بیومهندسی بجای عملیات مکانیکی صرف، به دلیل فراگیری و ترویج آسان، استفاده از مشارکت مردمی و صرفه اقتصادی می تواند توسعه یابد. در اجرای این طرح پس از جمع آوری اطلاعات موجود، تهیه نقشه های لازم و مطالعه مورفولوژی رودخانه، از بازه موردمطالعه پلان طولی و عرضی تهیه شد. از پای شیب، بالا و پایین دیواره نمونه برداری خاک انجام پذیرفت و برای انجام آزمایشات فیزیکی و شیمیایی به آزمایشگاه ارسال شد و سپس اصلاح شیب، کاشت گونه های گیاهی سازگاز(تیماراصلی) انجام پذیرفت. همچنین براساس شناسنامه طرح می بایست از روشهای حفاظتی بیومهندسی(تیمارفرعی) استفاده می شد، که دلیل مزاحمت های اجتماعی با موفقیت کامل انجام نشد. در پایان بر اساس درصدزنده مانی درختان، داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و گونه گیاهی برتر توسکاقشلاقی معرفی شد. همچنین برای کنترل فرسایش سطحی از گونه های علفی پوآپیازدار، شبدرزیرزمینی، یونجه زرد(باغی)استفاده شد، ولی گیاهان بومی سه چکه واش، ارزن باطلاقی و مرغ بر گیاهان کشت شده غالب گردید. واژه های کلیدی: رودخانه، فرسایش کناری، گیاهان سازگار، روشهای حفاظتی، رودخانه دیناچال