تعیین ضریب دژنراسیون برخی از ارقام تجاری سیب زمینی تحت شرایط آب و هوایی مناطق مرتفع و کم ارتفاع

افزایش عملکرد سیب زمینی با استفاده از غده های بذری گواهی شده سالهاست برای کشاورزان شناخته شده است. بدون تردید در بین عوامل متعدد و تاثیر گذار برتولید محصول سیب زمینی غده به عنوان یکی از مهمترین نهاده های تولید مورد ارزیابی قرار می گیرد. تولید و تکثیر غده های سیب زمینی بذری عاری از بیماری های قارچی، باکتریایی، ویروسی و مایکوپلاسمایی که در سن فیزیولوژیکی و اندازه مناسب قرار دارند، از اهداف کنترل و گواهی بذر و از عوامل موثر در افزایش میانگین عملکرد در واحد سطح می باشد. وقوع بیماریهای ویروسی در مزارع بذری سیب زمینی و گسترش آنها در میان مزارع به همراه خاصیت تجمعی این بیماریها که ناشی از بذرزادی آنهاست و نسل به نسل در میان بذور حاصل از نسلهای قبل افزایش یافته و نهایتا به مرحله ای می رسند که بذور تولیدی آنها در اثر شدت آلودگیها از لحاظ کیفی و کمی فاقد توجیه زراعی بوده و نیاز به استفاده از بذوری با درجه آلودگی کمتر می باشد. این تحقیق در دو منطقه اصفهان و خراسان و در هرکدام از این مناطق در دو ارتفاع مختلف سه نسل از بذور سه رقم آگریا، مارفونا و سانته که در سه سال متوالی کشت گردیده بودند ، نمونه های آزمایشی اخذ گردیده و درصد آلودگی آنها به ویروسهای ‭PVY‬، ‭PVA ‬و‭PLRV ‬با ‭DAS-ELISA ‬مشخص شد. ترسیم شیب تغییرات آلودگیهای هر کدام از ارقام در مناطق مورد بررسی نرخ زوال بذور را در مقابل هر ویروس به نمایش می گذارد. در مقیاس بررسیهای صورت گرفته در سایر کشورها و مقالات ارایه شده شیب نرخ زوال بذور تولیدی در هر چهار منطقه در حد پایین قلمداد می شود. و در دو منطقه مرتفع استانهای خراسان و اصفهان این نرخ بسیار پایین حساب می شود. واژه های کلیدی: سیب زمینی، نرخ زوال، ‭PVA ‬، ‭PVY ‬، ‭PLRV