شناسایی نشانگرهای مولکولی پیوسته با ویژگی زودرسی کنجد

اصلاح مولکولی گیاهان به عنوان یک راهکار مکمل در بهبود صفات مختلف گیاهان زراعی مطرح شده است. ترکیب روشهای کلاسیک با روشهای بیوتکنولوژی کارآیی روشهای اصلاحی را افزایش داده است. زود رسی از جمله صفاتی است که در زراعت گیاهان در مناطق با احتمال وقوع تنش های کم آبی حایز اهمیت است. هدف این بررسی شناسایی نشانگر های مولکولی پیوسته با صفت زود رسی در کنجد است. به این منظور جمعیت F2 حاصل از تلاقی دو لاین خالص اولتان (دیر رس) و فلسطینی (زود رس) که قبلا تهیه شده بود مورد کشت واقع شد. از هر تک بوته بافت برگی تهیه شد و خانواده های F3 متناظر با هر بوته در سال بعد مورد ارزیابی فنوتیپی قرار گرفتند. صفت مورد اندازه گیری زمان باز شدن پنج کپسول اول هر بوته بود. میانگین این صفت برای کلیه بوته های داخل هر خانواده F3 به عنوان ارزش فنوتیپی تک بوته والدینی F2 در نظر گرفته شد. هر دو حد والدینی صفت مورد نظر در بین افراد نسل F2 وجود داشت. استخراج ‭DNA ‬از برگ بوته های کنجد با موفقیت انجام گرفت. تعداد ‮‭44‬نشانگر ‭SSR ‬و 4نشانگر ‭ISSR ‬مورد آزمون واقع شدند. از این بین تنها ‮‭22‬ نشانگر بین دو والد اولتان و فلسطینی واجد چند شکلی بودند. این تعداد نشانگر چند شکل برای تشکیل یک نقشه ژنتیکی کافی نبود. بر اساس نتایج این پژوهش می توان تفسیر نمود که تکامل در نهاد نواحی رمز کننده ( که معمولا فاقد نواحی تکراری هستند) عمل می نماید. بدین صورت تکیه بر نشانگر های مولکولی که لزوما در نواحی غیر کد کننده وجود دارند برای یررسی های مولکولی مبتنی بر چند شکلی مناسب نیستند. همچنین وجود تنوع اپی ژنتیکی بین دو والد مورد بررسی محتمل دانسته شد. واژه های کلیدی: کنجد، زود رسی، تکامل نشانگر های مولکولی، تغییرات اپی ژنتیکی.