تعیین اراضی قابل توسعه جنگل های مانگرو سواحل جنوب ایران با استفاده از داده های ماهواره ای و ‭GIS‬

این تحقیق کاربردی با هدف تعیین اراضی دارای پتانسیل توسعه جنگل های مانگرو و متمرکز کردن طرحهای توسعه جنگلکاری با گونه های حرا و چندل در مناطق دارای استعداد جنگلکاری سواحل جنوب کشور (هرمزگان و بوشهر) اجرا شد. با استفاده از داده های سنجنده‭Liss-III ‬ماهواره ‭IRS ‬نقشه های کاربری و شکل زمین سواحل استانهای هرمزگان و بوشهر تهیه گردید و واحدهای دارای پتانسیل توسعه از نقشه کاربری اراضی و نقشه شکل زمین استخراج شد. با تلفیق این نقشه ها و بازدیدهای میدانی، نقشه اراضی ساحلی دارای پتانسیل توسعه جنگل های مانگرو با مساحت ‮‭130994‬هکتار در سواحل این استانها مشخص گردید. جهت بررسی نیازهای رویشگاهی جنگل های مانگرو، رویشگاههای بندرخمیر، قشم و ملگنزه بعنوان منطقه شاهد انتخاب گردید که در آن نمونه برداری از خاک و آب در سه منطقه جنگل با تجدید حیات، جنگل بدون تجدید حیات و اراضی حاشیه ای بدون جنگل انجام شد. نتایج حاصل نشان داد که در خاک فاکتورهای ‭EC ‬و ‭PH ‬جنگل های با تجدید حیات و بدون تجدید حیات بطور معنی داری (در سطح 5 ) کمتر از اراضی حاشیه ای فاقد جنگل می باشد و فاکتورهای ‭O.C‬، ‭P(AV) ‬و میزان شن بطور معنی داری (در سطح 5 ) بیشتر است. این تفاوت می تواند منجر به شرایط مناسب استقرار گیاه در این نوع جنگل ها شده باشد. در آب هیچیک از پارامترهای ‭EC ‬، ‭PH ‬، ‭Ca++‬، ‭Mg++ ‬، ‭Na+ ‬و ‭K+ ‬در سه منطقه جنگل با تجدید حیات، بدون تجدید حیات و اراضی حاشیه ای در هر یک از فصول بطور جداگانه تفاوت معنی داری را نشان نمی دهد که بیانگر یکسان بودن شرایط فاکتورهای آب سه منطقه در هر یک از فصول می باشد. میزان هدایت الکتریکی، اسیدیته، کلسیم، منیزیم، سدیم و پتاسیم در فصل زمستان نسبت به فصول دیگر بطور معنی داری (در سطح 5 ) کمتر از فصول دیگر بوده است. پیشنهاد میشود از نتایج شاخصهای محدوده های ‮‭75‬ درصدی نمونه های خاک و آب که از شرایط مناطق شاهد جنگل با تجدید حیات تهیه شده است، بعنوان شاخص خاک و آب بستر برای توسعه جنگل های مانگرو در اراضی دارای پتانسیل استفاده شود. واژه های کلیدی: مانگرو، حرا ، هرمزگان، بوشهر، کاربری اراضی، لندفرم، داده های ‭IRS‬، جنگلکاری