دوام چوب تبریزی و سپیدار در مقابل خسارت موریانه در آزمایش میدانی

در اجرای این پروژه، 3 اصله گرده بینه، ازچوب صنوبرهای تبریزی (‮‭42/78‬ ‭Populus nigra) ‬و سپیدار ‭ (Populus alba) ‬تهیه شد. نمونه ها به ابعاد 2ا2ا‮‭47‬ سانتیمتر، براساس آیین نامه شماره ‮‭1758-01‬‭-D ‬استاندارد ‭ASTM ‬تهیه و با روش بتل‭(Bethel)‬، با ماده حفاظتی سلکور‭ACC )) ‬با غلظتهای ‮‭2/5‬ ، 5 و ‮‭10‬ درصد اشباع شدند. نمونه های آزمونی در ایستگاههای خشکرود در ساوه، حسین آباد میش مست در قم و الباجی در خوزستان نصب شدند. دوام چوب این گونه ها در حالت های طبیعی و تیمار شده، در مقابل موریانه، در آزمایش میدانی بر اساس آیین نامه شماره ‮‭1758-01‬‭-D ‬استاندارد ‭ASTM‬، به صورت کیفی مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس نتایج این بررسی، نمونه های هر دو گونه ‭P.nigra ‬و ‭P.alba ‬پس از ‮‭19‬ ماه (در فاصله ‮‭13‬ تا ‮‭19‬ ماه) استقرار در خاک، کاملا تخریب شده و به درجه 0 رسیدند. با توجه به وضعیت نمونه ها در ارزیابی آخر به نظر می رسد حداکثر دوام طبیعی این گونه ها، کمتر از ‮‭18‬ ماه باشد و یا به عبارت دیگر چوب این گونه ها بی دوام محسوب می شوند. تخریب در نمونه های اشباع شده با سلکور 5/%2 و %5 چوبهای ‭P.nigra ‬پس از ‮‭38‬ ماه استقرار در خاک شروع شد، این در حالی بود که نمونه های اشباع شده با سلکور %‮‭10‬ این گونه و همه نمونه های اشباع شده گونه ‭P.alba ‬به وسیله موریانه ها تخریب نشدند و کاملا سالم ماندند. واژه های کلیدی: دوام، آزمایش میدانی، اشباع، سلکور، موریانه، تبریزی ‭(Populus nigra) ‬و سپیدار ‭(Populus alba)