بررسی اثر محدودیت کمی خوراک بر عملکرد مرغان بومی ایستگاه مرغ بومی خراسان

به منظور بررسی اثر سطوح مختلف محدودیت کمی خوراک بر عملکرد مرغان بومی استان خراسان، آزمایشی با استفاده از ‮‭350‬ قطعه مرغ بومی در قالب طرح کاملا تصادفی با7 تیمار آزمایشی ، 5 تکرار و ‮‭10‬ مرغ در هر تکرار از سن ‮‭36‬ الی ‮‭52‬ هفتگی درایستگاه مرغ بومی خراسان اجرا شد. تیمارهای آزمایشی بر پایه ذرت ، سویا ، گندم و ترکیبات یکسان بدین صورت بودکه در گروه شاهد مصرف خوراک به صورت آزاد بود و در سایر تیمارها مصرف روزانه در حد ،‮‭120‬،‮‭125‬ ،‮‭110‬،‮‭105 115‬ و ‮‭100‬ گرم محدود گردید.نتایج نشان داد که سطوح محدودیت خوراک جیره غذایی ومصرف خوراک آزادتاثیری بر وزن تخم مرغ نشان نداشت(‮‭0/05‬ ‭P> ).‬محدودیت خوراک تا سطح ‮‭110‬ گرم باعث کاهش معنی دار در درصد تولید تخم مرغ نشد، اما گروه های مصرف کننده کمتر از ‮‭110‬ گرم خوراک در روز، کاهش معنی دار درصد تولید را نشان دادند.گروه های با محدودیت مصرف ‮‭100‬ و ‮‭105‬ گرم در روز، کاهش معنی دار وزن توده تخم مرغ را نسبت به گروه شاهد و سایر گروه ها نشان دادند. بهترین ضریب تبدیل غذایی در سطح ‮‭110‬ گرم محدودیت خوراک مشاهده شد (‮‭0/05‬ ‭P<). ‬محدودیت خوراک در سطح ‮‭105‬ و ‮‭100‬ گرم در روز باعث کاهش درصد چربی حفره بطنی و وزن سنگدان شد(‮‭0/05‬ ‭P<) ‬اما بر وزن لوله تخم بر و مجموعه تخمدانی اثری نداشت. محدویت خوراک در سطح ‮‭100‬ گزم در روز باعث افزایش نسبت هتروفیل به لنفوسیت گردید اما سایر سطوح محدودیت خوراک اثری بر این نسبت نداشت.بطور کلی نتایج این بررسی نشان داد که میزان ‮‭110‬ گرم محدودیت خوراک در روز باعث کاهش تولید تخم مرغ و تغییر در نسبت هتروفیل به لنفوسیت در پرنده نشد و این میزان محدودیت در بهبود ضریب تبدیل غذایی در مرغان بومی موثر است. کلید واژه ها :محدودیت غذایی ، مرغان بومی خراسان ، عملکرد، پاسخ ایمنی