بررسی مقاومت در ژنوتیپ های چغندرقند به شته ریشه (Pemphigus fuscicornis Koch (Hem. Pemphigidae

شته ریشه چغندر قندPemphigus fuscicornis Koch یکی از مهمترین آفات چغندر قند در بسیاری از کشورها می باشد. در این تحقیق میزان عکس العمل این آفت روی 12 ژنوتیپ چغندرقند در شرایط آزمایشگاهی و مزرعه-ای طی سال های 1387-1389 مورد بررسی قرار گرفت. بذور چغندرقند نخست در یک قطعه زمین در مزرعه کشت و پس از حدود 60 روز (در مرحله شش برگ حقیقی) از هر ژنوتیپ تعداد 14 بوته یکسان و سالم انتخاب و از زمین خارج گردید. بوته ها به آزمایشگاه منتقل و پس از اطمینان از عدم آلودگی ریشه ها به شته، روی هر ریشه تعداد چهار عدد شته ماده بالغ بی بال قرار گرفته و در گلدان های پلاستیکی به قطر 11 سانتیمتر داخل مخلوط پیت - ورمیکولیت به نسبت 50 : 50 کشت شدند. گلدان ها در داخل انکوباتور با دمای 2±20 درجه سانتیگراد، رطوبت نسبی 5 ± 75 درصد و 16 ساعت روشنایی قرار گرفتند. گیاهان به صورت هفتگی آبیاری شده و پس از 60 روز جمعیت شته ریشه در ژنوتیپ های مورد آزمایش شمارش شد. نتایج این بررسی نشان داد که از میان 12 ژنوتیپ مورد آزمایش، لاین 19610 در گروه خیلی حساس، OtypeA37.1 و سیمین2 در گروه حساس، 19584، Jit13، Polyrave، و OtypeA1 در گروه نیمه حساس، زرقان، شیرین و OtypeC2 در گروه نیمه مقاوم و دو رقم Chincko و Branco در گروه ارقام مقاوم به شته ریشه جای گرفتند. نتایج دو سال مطالعه مزرعه-ای جهت غربال گری ژنوتیپ ها قابل استناد نبود. زیرا در سال 1388 آلودگی تیمارها به شته اتفاق نیفتاد و در سال 1389 نیز صرف نظر از آلودگی بسیار پایین، انتشار شته بین تیمارها یکنواخت نبود. واژه های کلیدی: چغندرقند، شته ریشه Pemphigus fuscicornis ، مقاومت، ژنوتیپ