بررسی عوامل موثر بر مدیریت شالیکاران در زمینه آفات، بیماری ها و علف های هرز در استان مازندران

زارعین اهداف و محدودیتهای متعددی دارند که در تصمیم گیریهای آنها نقش بزرگی ایفا می نماید. لذا فاکتورهای اقتصادی ،اجتماعی و مسایل فنی را نمی توان در قالب مدیریت از هم جدا کرد. در این تحقیق عوامل موثر بر مدیریت شالیکاران در زمینه آفات، بیماری ها و علف های هرز در استان مازندران مورد بررسی قرار گرفت. جامعه آماری ما شالیکاران سه منطقه استان، در شرق (بهشهر و گلوگاه)، مرکز (آمل و بابل) و غرب (تنکابن و رامسر) بودند. نمونه ها با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب و اطلاعات مورد نظر با ابزار پرسشنامه و مصاحبه اخذ گردید. نقش ویژگی های فردی، اجتماعی-اقتصادی و آموزشی بر تصمیم زارع در مدیریت کلیه عوامل زنده خسارت زا به روش آمار توصیفی و استنباطی مورد بررسی قرار گرفت. ضریب اعتبار 2/80 درصد در قسمتهای مختلف پرسشنامه به دست آمد. نتایج نشان داد که میزان مصرف سموم برای کنترل ساقه خوار در کشت اول بطور نسبی مناسب بود و اکثریت کشاورزان برای ارقام محلی زودرس به یک بار سمپاشی اکتفا کردند ولی در کشت رتون و نشاکاری مجدد، بعضی ازآنها بیش از سه مرتبه هم سمپاشی کردند. بیشترین ارتباط بین تعداد قطعات زمین و میزان تولید محصول در هکتار مشاهده شد (408/0 = r). بدین معنی که گستردگی قطعات زمین تاثیر سو بر میزان عملکرد داشت. بر خلاف فرضیات تحقیق، متغیر کیفی تحصیلات در تابع هزینه نشان داد که در صورت امکانات کافی، عدم دسترسی به تکنولوژیهای نوین و عدم آموزشهای کاربردی، تحصیلات نقش مثبتی بر افزایش محصول و کاهش هزینه نخواهد داشت. از طرفی قوی ترین ارتباط بین تعداد دفعات سمپاشی در کنترل نسل اول ساقه خوار نواری و تشکیل مدرسه مزرعه ای کشاورزان (430/0 = r) مشاهده شدکه نشان دهنده کاهش مصرف سموم توسط کشاورزان آموزش دیده می باشد. واژه های کلیدی: برنجکارن – عوامل اجتماعی-اقتصادی - مدیریت تلفیقی آفات