ارزیابی واکنش ژنوتیپ های سویا مربوط به آزمایش سازگاری دیررس نسبت به Macrophomina phaseolina عامل بیماری پوسیدگی زغالی

بیماری پوسیدگی زغالی ناشی از قارچ Macrophomina phaseolinaمعمول ترین بیماری سویا در بسیاری از نقاط دنیاست. استفاده از ارقام مقاوم و متحمل موثرترین، اقتصادی ترین و سالم ترین روش از نظر زیست محیطی در کنترل این بیماری به شمار می رود.بههمین منظور واکنش 15ژنوتیپ امیدبخشدیررس سویا به اضافه رقم ویلیامز به عنوان شاهد حساس و رقم کتول به عنوان رقم متحمل در قطعه زمین آلوده به قارچ عامل پوسیدگی زغالیبه مدت دو سال مورد ارزیابی قرار گرفتند. هر ژنوتیپ سویا در چهار خط پنج متری به فاصله 50 سانتی متری از یگدیکر در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی و در سه تکرار کشت شدند. در مرحله رسیدگی R7 درصد بوته های آلوده در هر کرت و درصد ارتفاع تغییر رنگ داخلی ساقه از سطح زمین، عملکرد و وزن هزار دانه هر کرت اندازه گیری شدند.بر اساس نتایج بدست آمده، ژنوتیپ شماره 1(Katul × Sahar) با 24/41درصد و ژنوتیپ شماره 5(Katul× Williams ) با 89/22 درصد به ترتیب دارای بیشترین و کمترین درصد بوته های آلوده بودند.ژنوتیپ شماره 2 (Katul × Sahar) با 38/42 درصد و ژنوتیپ شماره 14 (Katul × Krasnodar با 28/75 درصد به ترتیب بالاترین و پایین ترین شدت بیماری را داشتند.ژنوتیپ شماره 12 (Katul × Hamilton) با 27/199 گرم و ژنوتیپ شماره 5 (Katul × Williams)با 75/169 گرم به ترتیب بیشترین و کمترین وزن هزار دانه را داشتند. ژنوتیپ شماره 3(Katul × Sahar) با 57/903 کیلو گرم در هکتار و ژنوتیپ شماره 7(Katul × Williams)با 83/ 585کیلوگرم در هکتار به ترتیب بیشترین و کمترین عملکرد دانه را به خود اختصاص دادند.از نطر واکنش به قارچ عامل بیماری، ژنوتیپ های شماره 2 (Katul × Sahar)، 5 (Katul × Williams)و 6 (Katul ×Williams) در گروه نیمه حساس و بقیه ژنوتیپ ها در گروه نیمه مقاوم قرار گرفتند. واژه نامه:سویا، ژنوتیپ، مقاومت، پوسیدگی ذغالی، Macrophomina phaseolina