مطالعه اثر تاریخ و روش های مختلف کاشت بر خصوصیات زراعی، عملکرد و سودآوری سوخ پیازهای روز کوتاه در منطقه ایرانشهر

این پروژه به منظور بررسی اثر تاریخ و روش های مختلف کشت روی عملکرد پیاز هیبرید پریماورا و محلی بلوچستان بصورت طرح اسپلیت- فاکتوریل در قالب بلوکهای کامل تصادفی و با 3 تکرار در شهرستان ایرانشهر به مدت دو سال زراعی 93-1391 اجرا گردید. عوامل مورد بررسی شامل سه عامل تاریخ کاشت در 3 سطح( 1 ، 15 و30 مهر) و روش های مختلف کشت در4 سطح(مستقیم کرتی، نشایی کرتی ، مستقیم فارویی و نشایی فارویی) و ارقام در 2 سطح (هیبرید پریماورا و محلی بلوچستان ) بودندعامل تاریخ کاشت در کرتهای اصلی و روش های مختلف کشت و ارقام در کرت های فرعی بصورت فاکتوریل قرار گرفتند. نتایج دو ساله آزمایش نشان داد که اثر تاریخ کاشت ، روش کاشت و ارقام بر عملکرد سوخ در سطح احتمال یک درصد معنی دار بود. حداکثر عملکرد سوخ با میانگین های 05/54، 53/60 و 78/69 تن در هکتار به ترتیب مربوط به تاریخ های کاشت اول مهر، روش کاشت نشایی کرتی و رقم پریماورا بود. اثرات متقابل تاریخ کاشت × روش کاشت × رقم بر عملکرد سوخ ، وزن تک سوخ ، درآمد خالص ، درآمد ناخالص و نسبت درآمد خالص به هزینه در سطح احتمال یک درصد معنی دار گردید. رقم پریماورا در تاریخ کاشت اول مهر و روش کاشت نشایی کرتی با میانگین عملکرد 46/88 تن در هکتار بیشترین عملکرد سوخ و نیز بیشترین وزن تک سوخ ، درآمد ناخالص، درآمد خالص و نسبت درآمد خالص به هزینه رابه ترتیب با میانگین های 83/150 گرم، 5/442 ، 22/320 میلیون ریال در هکتار و 62/2 تولید نمود. بنابراین با توجه به نتایج حاصل از این آزمایش کاشت هیبرید پریماورا در تاریخ کاشت اول مهر به روش کشت نشایی کرتی جهت حصول عملکرد بالا و بهبود صفات زراعی پیاز در شرایط ایرانشهر قابل توصیه می باشد.واژه های کلیدی: پیاز، تاریخ کشت ، روش کشت ، رقم