بررسی افزایش پایداری (ماندگاری) جدایه های مختلف Talaromyces flavus با استفاده از تثبیت کننده های مختلف

از مسایل مهم مورد توجه شرکت های تولید کننده ی قارچ کش های بیولوژیک، قابلیت بازاریابی و تجاری سازی این گونه ترکیبات است. مطابق تحقیقات به عمل آمده، افزایش کارآیی و پایداری چنین ترکیباتی، از عوامل مهم تاثیر گذار در قابلیت بازاریابی و تجاری سازی آن ها محسوب می گردد. در این تحقیق، جهت افزایش پایداری زادمایه های بیولوژیک مربوط به جدایه های مختلف قارچ آنتاگونیست Talaromyces flavus، از موثرترین تثبیت کننده های متابولیت های این قارچ شامل آنزیم کیتیناز، آنزیم گلوکز اکسیداز و ترکیبات اتیلنی استفاده شد. بر مبنای تحقیقات پیشین، موثرترین بسترها از لحاظ میزان اسپورزایی و پایداری بسته به جدایه T. flavus، سبوس برنج برای جدایه های مربوط به مزارع سیب زمینی (TF-Po-V-48)، چغندرقند (TF-Su-K-1) و پنبه (TF-Co-G-1) و خاک پیت توام با سبوس برنج برای جدایه های مربوط به مناطق کشت گوجه فرنگی (TF-To-V-29 و TF-To-U-38) و خیار گلخانه ای (TF-Cu-V-59) معرفی شده بود. بنابراین، این تحقیق در قالب دو آزمایش جداگانه برای بسترهای سبوس برنج و خاک پیت توام با سبوس برنج به صورت طرح آماری کاملا تصادفی در پانزده تیمار و سه تکرار انجام گرفت. تیمارهای هر آزمایش عبارت بودند از: ترکیب جداگانه ی سه جدایه ی مختلف T. flavus با هر یک از پنج تثبیت کننده ی مورد استفاده شامل آمینوفنل، دی سیکلوسرین، کربوکسی متیل سلولز، سولفات منیزیم و نیترات سدیم. ارزیابی تیمارهای هر آزمایش بر اساس میزان پایداری جدایه های T. flavus به صورت تعیین درصد آسکوسپورهای فعال T. flavus انجام گرفت. محدوده ی زمانی این ارزیابی، سه هفته بعد از تهیه ی تیمارها شروع شده و با فواصل 90 روز به مدت 21 ماه (سه ماهه اول تا سه ماهه هفتم) ادامه یافت. نتایج نشان داد که برای کلیه ی تیمارها، بیش ترین میزان پایداری در سه ماهه دوم اتفاق افتاده است. در هر دو آزمایش سبوس برنج و خاک پیت توام با سبوس برنج، تثبیت کننده های دی سیکلوسرین، نیترات سدیم و سولفات منیزیم از لحاظ کارآیی در افزایش میزان پایداری آسکوسپورهای جدایه های مختلف T. flavus نسبت به دو تثبیت کننده آمینوفنل و کربوکسی متیل سلولز برتری نشان دادند. در میان سه تثبیت کننده برتر فوق نیز، نیترات سدیم برای جدایه ی مربوط به چغندرقند و دی سیکلوسرین برای سایر جدایه ها بیش ترین میزان درصد آسکوسپورهای فعال را موجب شدند.واژه های کلیدی: Talaromyces flavus، تثبیت کننده، متابولیت