شناسایی و بررسی فراوانی ماهیان دریاچه چیتگر

این مطالعه به منظور تعیین ترکیب گونه ای و وضعیت فراوانی جمعیت ماهیان دریاچه چیتگر در مهر 1393 انجام گردید. بدین منظور تعداد 34 ایستگاه در پیکره آبی دریاچه انتخاب و نمونه برداری با تورهای گوشگیر، محاصره ای و پرتابی صورت گرفت. در این مطالعه 18 گونه ماهی از 8 خانواده Cyprinidae (11 گونه)، Cichlidae (1 گونه)، Loricariidae (1 گونه)، Pangasiidae (1 گونه)، Serrasalmidae (1گونه)، Poeciliidae (1گونه)، Salmonidae (1 گونه) و Scaridae (1 گونه) شناسایی گردیدند. از بین این ماهیان فقط یک گونه ماهی اندمیک به نام Capoeta bohsei مشاهده شد. غالب ماهیان دریاچه را گونه های مهاجم و غیر بومی شامل تیزکولی Hemiculter leucisculus ، مروارید ماهی قفقاز Alburnus hohenackeri ، ماهی حوض Carassius auratus، کاراس وحشی Carassius gibelio و آمورنما Pseudorasbora parva تشکیل دادند. در صید با تور محاصره ای، بیشترین فراوانی را ماهیان تیزکولی با 62 درصد و مروارید ماهی قفقاز با 35 درصد ، در صید با تور گوشگیر، نیز این دو ماهی بترتیب با فراوانی 69 و 12 درصد داشتند. نهایتا در صید با تور پرتابی مروارید ماهی با 38 درصد، آمورنما با 21 درصد و تیزکولی با 17 درصد بیشترین جمعیت را در منطقه ساحلی داشته اند. کمترین فراوانی مربوط به ماهیان زینتی نظیر طوطی ماهی Parrotfish و پنگوسی Pangasius hypophthalmus بوده اند. بطورکلی بیش از 90 درصد جمعیت ماهیان از گونه های غیر هدف بوده است. بنابراین حضور ماهیان مهاجم و نبود ماهیان شکارچی در دریاچه چیتگر باعث تخریب زیستگاه، بلوم جلبکی، رقابت غذایی، عامل بیماریزایی و افزایش سطح تروفی خواهد شد.لغات کلیدی: ماهی، تنوع، گونه، فراوانی، دریاچه چیتگر