شناخت وضعیت اجتماعی، معیشتی و مشارکتی جوامع روستایی و عشایری ساکن در محدوده مناطق خطر آتش سوزی جنگل مورد مطالعه: استان کردستان

سطح جنگل های منطقه رویشی زاگرس به دلایل مختلف در سال های اخیر کاهش یافته است. یکی از تهدیدهای مهم منابع جنگلی کشور و از جمله جنگل های زاگرس تکرار وقوع آتش سوزی در سطوح کم و زیاد میباشد. عامل اصلی وقوع آتش سوزی درجنگل در بیشتر موارد انسان است. آشنایی با وضعیت اجتماعی و اقتصادی جنگل نشینان و تاثیر آن بر وقوع آتش سوزی میتواند راهکاری مناسب برای مدیریت مناطق جنگلی در برابر این تهدید زیست محیطی باشد. برای بررسی این موضوع دومنطقه با خطر آتش سوزی کم (حوضه سیاناو) وخطر آتش سوزی زیاد (حوضه چناره) شهرستان مریوان دراستان کردستان انتخاب شدند. وضعیت روستاهای مستقر در این دو منطقه الگویی از نظر اجتماعی وا قتصادی مورد بررسی قرارگرفت. نظر 10 درصد از اهالی روستاهای مستقر در دو منطقه درخصوص راهکارهای مدیریت مناطق برای جلوگیری از آتش سوزی اخذ گردید. نتایج نشان داد که تراکم جمعیت در منطقه کم خطر حدود 5/8 برابر منطقه با خطر زیاد آتش سوزی می باشد (در بسیاری از موارد ارتباط مشکوک و گاهی معکوس بین متغییرها با فراوانی آتش وجود داشت. این روابط را می توان در آتش سوزی های عمدی با اهداف نظامی در منطقه جستجو کرد که از علل اصلی وجود روابط و همبستگی های مشکوک بین فراوانی آتش و متغییرهای مورد مطالعه بود). نتایج حاصل از رگرسیون نشان داد در خصوص عوامل جمعیت با سواد، سطح اراضی کشاورزی اعم از دیم و آبی،سطح جنگل، تعداد دام بزرگ و تعداد کندو تاثیر معنی دار و مثبتی با فراوانی آتش سوزی وجود دارد. و در خصوص تعداد بهره برداران طیور، تعداد افراد کشاورز بی زمین، بهره برداران باغ آبی، بهره برداران باغ دیم تاثیر منفی ومعنی داری وجود دارد. کلمات کلیدی: آتش سوزی جنگل،اقتصادی،اجتماعی،زاگرس، مریوان.