کم آبیاری به شیوه خشکی موضعی ریشه، راهکاری به منظور افزایش کارایی مصرف آب در باغات

مدیریت خشکی موضعی ریشه یک روش نسبتا جدید کم آبیاری است که ضمن کاهش مصرف آب، کاهش معنی داری را در خواص کمی و کیفی محصول پدید نمی آورد. روش کم آبیاری خشکی موضعی ریشه (خیس و خشک شدن متناوب ریشه) از طریق مکانیسم های فیزیولوژی، گیاه را تحریک نموده تا در شرایط تنش خشکی از خود مقاومت بیشتری نشان دهد که این واکنش می تواند باعث کاهش مصرف آب و حفظ کیفیت میوه در شرایط تنش آبی باشد. مدیریت آبیاری با روش خشکی موضعی ریشه، مکانیسم های کنترل تعرق گیاه را فعال و سبب افزاش کارایی مصرف آب می گردد. در این مدیریت بخشی از ریشه گیاه، به تناوب خیس و خشک شده و به تناوب یک سمت درختان آبیاری می شود و عمدتا در باغات مورد استفاده واقع می شود. به عبارت دیگر خشکی موضعی ریشه یک نوع مدیریت کم آبیاری بوده که در این مدیریت آبیاری، نیمی از ریشه گیاه آبیاری شده درحالی که نیمی دیگر خشک می ماند. در نوبت های بعدی آبیاری، بخش های تر و خشک ریشه در تناوب قرار گرفته و جابجا می شوند. افزایش غلظت اسید ابسسیک در جریان شیره خامی که از ریشه های سمت آبیاری نشده درخت (قسمت های آبیاری نشده) به سوی برگ ها حرکت می کنند، سبب بسته شدن نسبی روزنه ها می گردد. از آنجا که در این روش، نیمی از ریشه ها دچار تنش آبی نیستند، معمولا بسته شدن نسبی روزنه ها سبب کاهش تعرق شده که این واکنش منجر به کاهش مصرف آب (بدون کاهش معنی دار در عملکرد کمی و کیفی) می شود. شایان ذکر است که نظر به خیس و خشک شدن متوالی نیمی از ریشه ها در مدیریت خشکی موضعی ریشه، فعالیت و رشد ریشه ها نیز نسبت به سایر مدیریت های کم آبیاری دیگر بیشتر می باشد. همچنین این مدیریت آبیاری تاثیر قابل توجهی بر کاهش علف های هرز بین ردیف های خشک داشته و باعث کاهش و از بین رفتن علف های هرز بین ردیف های گیاهان نیز می گردد.