چکیده سخنرانی های علمی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی فارس در سال 1396

شهرستان مین چین در دشت های شمال غربی کشور چین قرار داشته و یکی از 58 شهرستان استان گانسو می باشد. به دلیل همجواری با مغولستان، اکثریت مردم این شهرستان از این نژاد بوده که معمولا در بخش کشاورزی شاغل می باشند. متوسط تغییرات دمایی در این منطقه بین 15- درجه ی سانتی گراد در ژانویه و 31 درجه در ژوین می باشد. بارندگی سالانه این منطقه 113 میلی متر که اکثرا در اواخر فصل بهار تا اواخر تابستان اتفاق می افتد. این ویژگی ها باعث شده این شهرستان دارای اقلیمی سرد و خشک باشد. در دهه ی 70 میلادی سالانه 100 میلیون متر مکعب برداشت از منابع آب زیرزمینی در این منطقه بود که به دلیل کنترل های دولتی و استفاده از سیستم های نوین آبیاری میزان برداشت به 5/66 میلیون متر مکعب در سال 2003 کاهش یافت. این کاهش با نرخ 200 هزار متر مکعب در سال تا سال 2007 ادامه داشت. در دهه ی 50 میلادی، تراز آب زیرزمینی در این دشت بین 1 تا 3 متر از سطح زمین بود اما به دلیل برداشت های بی رویه، این تراز در سال 2004 به 4/16 متر از سطح زمین هم رسید. در این منطقه در دهه ی 50 در حدود 210 هزار نفر زندگی می-کردند اما در سال 2004 جمعیت به 302 هزار نفر رسید. افزایش سطوح اراضی کشاورزی تقریبا متناسب با این رشد جمعیت افزایش یافت و از 30 هزار هکتار در آن دهه به 53 هزار هکتار در سال 2001 افزایش یافت. در صورتی که سالانه از منابع آبی این دشت کاسته می شد. به عنوان مثال مجموع سطوح برف گیر در کوهسارهای این منطقه از 118 هزار هکتار در آن دهه به 175 هزار هکتار در سال 2011 رسید. شهرستان لانجو از نظر اقلیمی مشابه این شهرستان بوده و به عنوان مرکز سیاسی استان گانسو شناخته می شود. استان گانسو در شمال غرب چین قرار دارد و سرچشه های رودخانه ی زرد در این استان قرار دارند. لانجو قبلا به عنوان بدترین شهرستان این کشور از نظر آلودگی هوای و ریزگردها شناخته می شد، اما از سال 2015 این شهرستان دو و نیم میلیون نفری به عنوان شاخص و الگوی در کنترل ریزگردها و آلودگی های صنعتی معرفی می شود. این گزارش تلاش دارد برخی از راه کارها و نتایج حاصله در این دو شهرستان را در خصوص کنترل منابع آبی و آلودگی ارایه دهد.واژه های کلیدی: چین، سفر، گانسو، لانجو، مین