بررسی اثر دوز PMSG بر میزان بره زایی گوسفندان عشایری استان گلستان

این تحقیق به منظور بررسی افزایش دوقلوزایی و مشخص کردن بهترین مقدار PMSG و اثر تغذیه بر باروری و زایش در گوسفندان نژاد کردی انجام شد. در این آزمایش از 90 راس میش نژاد کردی با سن 3 و 4 سالگی در دوگله عشایری در 3 گروه آزمایشی در استان گلستان استفاده شد. برای همزمان سازی گله از سیدر به مدت 14 روز استفاده شد. همزمان با خروج سیدر هر گروه آزمایشی به ترتیب مقادیر 400، 500 و 600 واحد بین المللی از هورمون PMSG را بصورت عضلانی دریافت کرد.کلیه میش ها به مدت 14روزقبل ازقوچ اندازی تحت جیره فلاشینگ350 گرم جو به مدت 21 روز قرارگرفتند. 36 ساعت پس ازخروج CIDR میش هاعلایم فحلی را نشان داده و جهت جفتگیری به مدت 7 روز در برابرقوچ قرارگرفتند.امتیاز وضعیت بدنی(BCS) میش ها در روز قوچ اندازی و روز زایش ثبت شد و در نهایت تاثیر مقادیر مختلف هورمون بر عملکرد هر تیمارمورد بررسی قرارگرفت. برای بررسی مقدار فیتواستوژن های موجود در پوشش گیاهی منطقه مورد استفاده جهت چرای گوسفندان نمونه برداری به صورت تصادفی در چند نقطه از سه رویشگاه انجام شد. نمونه های جمع آوری شده خشک و آسیاب شده و با استفاده از رادیوایمونواسی استروژن گیاهی آن ها اندازه گیری و تعیین شد. داده های بدست آمده در قالب طرح کاملا تصادفی و به کمک نرم افزار SAS ودو رویه GENEMOD و GLM در سطح آلفا 5 درصد مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که یک تناسب مستقیم بین میزان مصرف هورمون، درصد فحلی و تعداد میش آبستن وجود دارد. با افزایش مقدار PMSG درصد فحلی و آبستنی از نظر عددی افزایش پیدا کرد اما معنی دار نبود. میش هایی که 400، 500 و 600 واحد PMSG دریافت کرده بودند به ترتیب 3/83 %، 3/93 % و 100 % فحلی را نشان دادند.کلید واژه ها: PMSG، فحلی، همزمان سازی، سیدر