دستورالعمل فنی کاشت، داشت و برداشت ریشچه‎بذری (اشتکلینگ) چغندرقند

در مناطق مختلف جهان، بسته به شرایط آب‎وهوایی منطقه تولید بذر چغندرقند به دو روش مستقیم و غیرمستقیم صورت می‎پذیرد. در روش کشت مستقیم، پس از کاشت بذر در اوایل تا نیمه تابستان، ریشه ها در طول زمستان در مزرعه می مانند و در فصل بهار سال آتی وارد مرحله رشد زایشی می‎شوند. در طول فصل زمستان و پس از دریافت سرمای لازم برای ورنالیزاسیون، در بهار سال بعد، ساقه گل دهنده و بذر تولید می شود. این روش در مناطقی که میانگین حداقل دما در سه‎ماهه فصل زمستان از 4- درجه سلسیوس و همچنین حداقل مطلق دما از 20- درجه سلسیوس پایین تر نباشد، عملی است. این درحالی است که در مناطقی با خطر بروز سرما طی فصل پاییز و زمستان، بذر چغندرقند به روش غیرمستقیم تولید می‎شود. ازجمله عمده‎ترین مزیت‎های روش مستقیم، کاهش هزینه تولید با حذف مرحله برداشت و سیلو است. این درحالی است که اشغال شدن زمین زراعی به‎مدت دوسال، عدم امکان کنترل مناسب ریشه‎های رنگی و آفات و بیماری‎ها و درنهایت، ریسک بالای این روش در از بین رفتن ریشچه‎ها در طول فصل زمستان معایب این روش محسوب می‎شود. به‎دلیل خطرات احتمالی کمتر و انعطاف پذیری بیشتر تولید بذر در روش غیرمستقیم یا انتقالی، سیستم غالب و عمده تولید بذر در ایران، اروپا و ترکیه روش انتقالی است. استفاده از این شیوه در مناطقی با زمستان های سرد که بیم یخ زدگی طوقه ریشچه (اشتکلینگ) به علت سرمای سخت زمستان وجود دارد، متداول است. روش انتقالی به این مفهوم است که در سال اول، بذر چغندرقند کشت و ریشچه (اشتکلینگ)هایی به وزن تقریبی200-100 گرم طی 4-3 ماه تولید می شود . ریشچه های تولیدشده برداشت و پس از سرزنی در محیط سیلو (گودال های خاکی یا انبار سرد با رطوبت‎نسبی مناسب) به‎مدت 4-2 ماه نگه داری شده و در بهار سال بعد، ریشچه ها از سیلو خارج شده و در مزرعه سال دوم کشت می شوند