آموزش حقوق کودک
دکتر محمدمهدی سیدناصری | از شناخت حقوق کودک تا توانمندسازی کودک، خانواده و جامعه برای پاسداری از حقوق کودکان
42 یادداشت منتشر شدهآموزش حقوق کودک از کجا شروع می شود؟
آموزش حقوق کودک از کجا شروع می شود؟
آموزش حقوق کودک از زمانی شروع نمی شود که کودک بتواند تعریف «حق» را بفهمد. از همان سال های اول، وقتی به کودک اجازه می دهیم درباره بعضی انتخاب های ساده نظر بدهد، وقتی به او می گوییم کسی حق ندارد بدون اجازه به بدنش دست بزند، یا وقتی به او یاد می دهیم اگر ترسید می تواند سراغ یک بزرگسال امن برود، در واقع داریم مفهوم حقوق را به زبان کودکانه آموزش می دهیم. کودک لازم نیست کلمه «حق» را بداند تا یاد بگیرد ارزش و مرز دارد.
برای یک کودک خردسال، آموزش باید کاملا ساده و ملموس باشد. مثلا درباره بدن می توان گفت: «بدن تو متعلق به خودت است و اگر چیزی تو را ناراحت یا معذب کرد، می توانی نه بگویی و به من بگویی.» البته کودک باید بداند استثناهای مربوط به مراقبت و سلامت وجود دارد و مهم تر از همه، اگر کسی او را ترساند یا گفت این موضوع را مخفی نگه دارد، می تواند آن را با یک بزرگسال امن در میان بگذارد. در این سن، هدف حفظ کردن اصطلاحات نیست؛ ساختن یک حس ساده از امنیت، اختیار و اعتماد است.
کودک وقتی بزرگ تر می شود، می تواند مفهوم حریم خصوصی را بهتر درک کند. می توان به او توضیح داد که دفتر شخصی، وسایل شخصی و بعضی گفت وگوهایش می توانند حریم خصوصی داشته باشند. در همین مرحله، احترام به «نه» گفتن هم اهمیت پیدا می کند. کودک باید هم حق داشته باشد در موقعیت های نامناسب نه بگوید و هم یاد بگیرد «نه» دیگران را محترم بشمارد. این آموزش فقط برای محافظت از کودک نیست؛ او را با مفهوم حقوق دیگران هم آشنا می کند.
در سال های مدرسه، حق اظهارنظر را می توان جدی تر آموزش داد. کودک می تواند درباره لباس، سرگرمی، بعضی برنامه های روزانه یا فعالیت های مورد علاقه اش نظر بدهد و والدین توضیح دهند که «نظر داشتن» با «تصمیم گیرنده نهایی بودن» یکی نیست. گاهی نظر کودک پذیرفته می شود و گاهی نه؛ اما حتی وقتی تصمیم نهایی با بزرگسال است، کودک می تواند بداند که حرفش شنیده شده و دلیل تصمیم را بفهمد.
همین جا خانواده می تواند یک مهارت مهم دیگر را تمرین کند: اختلاف نظر بدون ترس. اگر هر مخالفت کودک با جمله هایی مثل «تو بچه ای، چیزی نمی فهمی» خاموش شود، سخت است انتظار داشته باشیم بعدها در برابر فشار همسالان یا یک فرد سوءاستفاده گر بتواند از خودش دفاع کند. کودکی که در خانه یاد گرفته محترمانه سوال کند، مخالفت کند و کمک بخواهد، برای موقعیت های بیرون از خانه هم آماده تر است.
با رسیدن به نوجوانی، آموزش حقوق باید یک قدم جدی تر شود. نوجوان می تواند درباره حریم خصوصی دیجیتال، اطلاعات شخصی، عکس و فیلم، ارتباطات آنلاین، رضایت، امنیت، تبعیض، مسئولیت اجتماعی و حق مشارکت در تصمیم هایی که مستقیما بر زندگی او اثر می گذارند، گفت وگوی عمیق تری داشته باشد. در این سن، دیگر کافی نیست فقط بگوییم «این کار را نکن»؛ باید درباره چرایی قوانین، پیامدها و مرز میان آزادی و مسئولیت صحبت کنیم.
در این مسیر، مدرسه هم نقش مهمی دارد. آموزش حقوق کودک اگر فقط یک درس مناسبتی باشد، اثر محدودی خواهد داشت. کودک باید این مفاهیم را در رفتار روزمره بزرگسالان هم ببیند؛ اینکه معلم به حرف او گوش می دهد، تحقیرش نمی کند، حریم خصوصی اش را بی دلیل نقض نمی کند و در عین حال به او یاد می دهد حقوق دیگران را هم رعایت کند. حقوق کودک فقط چیزی نیست که باید درباره اش حرف بزنیم؛ باید آن را در شیوه رفتار با کودک تجربه کند.
نکته مهم این است که آموزش حقوق نباید کودک را در مقابل والدین و مدرسه قرار دهد. قرار نیست کودک با شنیدن «حق حریم خصوصی دارم» تصور کند دیگر هیچ قانونی برای او وجود ندارد. برعکس، یکی از مهم ترین درس ها این است که حقوق همیشه در کنار مسئولیت قرار دارند. من حق دارم شنیده شوم، اما باید حرف دیگران را هم بشنوم. من حق دارم حریم خصوصی داشته باشم، اما حق ندارم حریم خصوصی دیگری را نقض کنم. من حق دارم نه بگویم، اما باید نه دیگران را هم محترم بشمارم.
بنابراین پاسخ «از چندسالگی؟» شاید این باشد: از همان زمانی که کودک می تواند تجربه کند؛ اما زبان آموزش باید با سن او تغییر کند. برای کودک کوچک، با بدن و امنیت و کمک خواستن شروع می کنیم؛ در سال های مدرسه به انتخاب، نظر، حریم خصوصی و احترام می رسیم؛ و در نوجوانی درباره حقوق، مسئولیت، رضایت، فضای دیجیتال و مشارکت آگاهانه گفت وگو می کنیم.
در نهایت، هدف این نیست که کودک مجموعه ای از حقوق را حفظ کند. هدف این است که وقتی روزی کسی خواست او را بترساند، مجبورش کند، تحقیرش کند یا وادارش کند چیزی را مخفی نگه دارد، یک صدای درونی داشته باشد که بگوید: «این درست نیست؛ من می توانم نه بگویم و می توانم کمک بخواهم.»
اگر از فرزندمان بپرسیم «چه چیزهایی را هیچ کس حق ندارد با تو انجام دهد؟»، آیا می تواند چند پاسخ روشن بدهد؟
محمدمهدی سیدناصری |پژوهشگر حقوق کودک و آینده کودکی در عصر دیجیتال