روشهای شیشه گری و ذوب در دوران ایران باستان

روشهای شیشه گری و ذوب در دوران ایران باستان.

مواد اولیه ساخت و در واقع کشف شیشه، در دل کنجکاوی اجداد ایرانی ما برای استفاده از سرباره های مختلف نهفته بود که در نهایت منجر به کشف سفال و شیشه و استفاده از کمک ذوبها و آشنایی با سودا و کمک ذوبها گردید.

همانطور که میدانیم شیشه های طبیعی و آبسیدین ها و سنگهای شفاف و نیمه شفاف توجه انسان دوران شکار را به خود جلب نموده بود، این مطلب را از یافته های کهن و پیکانهای تراش یافته ابتدایی در نوک پیکان برای تیر شکار و نیزه ها میتوان فهمید.

 به مرور زمان آنها دریافتند که شبشه نسبت به سنگ سبک تر است و در نتیجه به سمت ابسیدین که راحت تر تیز شده و سبک تر و در نتیجه برای شکار حیوانات بهتر از دیگر نوک پیکان ها بود متوجه گشت،

و بشر آن روزگار با اولین شیشه ها آشنا شد.

 در مرحله بعد و پس از آشنایی بشر با فلز و ذوب، بدیهی ترین محصول فرعی ، این فرآیند یعنی سرباره و شباهتش به شیشه های طبیعی موجب آزمودن انواع خاکها برای ذوب و شناخت اشکال جدیدی از سرباره ها گردید.

آنها از ذوب مجدد سرباره تا افزودن خاکهای مختلف با قصد استحصال فلزات و یا با قصد رسیدن به سفال و حتی شیشه ها به شفافیت محصولات بیش از پیش توجه کردند، از جمله خود ابسیدین و حتی میکا و کوارتز را هم در کوره تست کردند و طی سالیان به مرور شیشه، و لعاب و چینی را شناختند.