پیشنهاد توسعه همکاری ایران و چین در حوزه ساخت افزایشی و چاپ سه بعدی 🇨🇳🇮🇷

پیشنهاد توسعه همکاری ایران و چین در حوزه ساخت افزایشی و چاپ سه بعدی
با توجه به رشد سریع فناوری ساخت افزایشی در جهان و نقش روزافزون چاپ سه بعدی در صنایع هوافضا، خودروسازی، پزشکی، انرژی و تولید قطعات پیچیده، ایران می تواند با استفاده از ظرفیت همکاری علمی و صنعتی با چین، برنامه ای بلندمدت برای توسعه این فناوری در داخل کشور تدوین کند.
پیشنهاد می شود همکاری ایران و چین در این حوزه صرفا به واردات دستگاه های چاپ سه بعدی محدود نشود، بلکه بر انتقال دانش، توسعه مواد، ساخت تجهیزات و تربیت نیروی متخصص متمرکز شود. چین در سال های گذشته توسعه ساخت افزایشی را با ایجاد ارتباط میان دانشگاه، مراکز تحقیقاتی و صنایع دنبال کرده و نمونه هایی از این همکاری در حوزه های هوافضا، خودرو و پزشکی شکل گرفته است.
در این راستا، ایران می تواند با دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی معتبر چین، مراکز مشترک تحقیقاتی در زمینه ساخت افزایشی ایجاد کند. این مراکز می توانند بر توسعه فناوری های FDM، SLM/LPBF، مواد فلزی و پلیمری، طراحی سازه های سبک، کنترل فرایند، هوش مصنوعی و بهینه سازی پارامترهای چاپ تمرکز کنند. مراکز چینی در حال حاضر نیز روی ترکیب هوش مصنوعی و ساخت افزایشی و توسعه مواد و فرایندهای جدید فعالیت می کنند.
یکی از مهم ترین نیازهای ایران، توسعه زنجیره تامین مواد اولیه است. بنابراین پیشنهاد می شود همکاری مشترک برای تولید پودرهای فلزی مورد استفاده در SLM، به خصوص آلیاژهای آلومینیوم، تیتانیوم و منیزیم، ایجاد شود. در کنار آن، استانداردسازی کیفیت پودر، کنترل اندازه ذرات، بازیافت پودر و بررسی خواص قطعات تولیدشده باید مورد توجه قرار گیرد.
همچنین ایران می تواند از تجربه چین برای بومی سازی تدریجی تجهیزات چاپ سه بعدی استفاده کند؛ به این صورت که در مرحله نخست تجهیزات و فناوری های مورد نیاز از چین تامین شده و همزمان دانش طراحی و ساخت اجزای دستگاه، سیستم های لیزر، کنترل حرکت، نرم افزار و سیستم کنترل فرایند به مراکز تحقیقاتی و شرکت های ایرانی منتقل شود.
در مرحله بعد، پروژه های مشترک میان دانشگاه های ایران، شرکت های دانش بنیان و مراکز تحقیقاتی چین تعریف شود و نمونه های صنعتی واقعی تولید و آزمایش شوند؛ برای مثال تولید قطعات سبک هواپیما، پهپاد، خودرو، تجهیزات پزشکی و قطعات دارای هندسه پیچیده که تولید آنها با روش های سنتی دشوار یا پرهزینه است.
در نهایت، پیشنهاد می شود ایران یک «برنامه ملی ساخت افزایشی» با مشارکت دانشگاه ها، صنایع، شرکت های دانش بنیان و شرکای چینی ایجاد کند. هدف این برنامه باید حرکت از واردکننده دستگاه های چاپ سه بعدی به سمت تولیدکننده مواد، تجهیزات، نرم افزار، دانش فنی و قطعات پیشرفته باشد.
به این ترتیب، همکاری با چین می تواند به جای وابستگی بلندمدت، به عنوان ابزاری برای انتقال دانش و ایجاد توانمندی داخلی مورد استفاده قرار گیرد و ایران را در بلندمدت به یکی از قطب های منطقه ای فناوری ساخت افزایشی تبدیل کند.